Δώσε μου το χέρι σου!
Νομίζω ότι είπες όχι άλλοι πόνοι.
Αυτός ο καταραμένος κορσές με δεσμεύει.
Δεν μπορείς να κουνηθείς? Δεν είναι και πολύ σικ.
Ξέρεις αυτοί οι γιατροί τις αστυνομίας δεν έχουν καθόλου στιλ.
Τέλος πάντων... αύριο είναι η μέρα.
Τι είναι αύριο?
Βγάζω τον κορσέ αύριο.
Θα μπορώ να ξύνομαι μόνος μου αύριο.
Θα πετάξω αυτό το απαίσιο πράγμα από το παράθυρο...
και θα είμαι ελεύθερος... ελεύθερος άνθρωπος.
Midge, πιστεύεις ότι πολλοί άντρες φοράνε κορσέ?
- Περισσότεροι από ότι νομίζεις - Αλήθεια
Το γνωρίζεις αυτό από προσωπική σου εμπειρία?
Παρακαλώ.
-Τι θα γίνει μεθαύριο? -Τι εννοείς?
Τι θα κάνεις τώρα που παραιτήθηκες από το αστυνομικό σώμα?
-Ακούγεσαι τόσο αποδοκιμαστική. -Όχι, η δική σου ζωή είναι.
Εσύ ήσουνα ο νέος δικηγόρος που αποφάσισε να γίνει αρχηγός της αστυνομίας κάποια μέρα.
-Έπρεπε να παραιτηθώ. -Γιατί?
Για αυτόν τον φόβο που έχω για τα ύψη, αυτήν την ακροφοβία.
Ξυπνάω βλέποντας αυτόν τον άντρα να πέφτει από την οροφή.
Προσπαθώ να τον πιάσω.
- Δεν έφταιγες εσύ. - Το ξέρω. Όλοι το ίδιο πράγμα μου λένε.
- Τζόνι, οι γιατροί σου εξηγήσανε... - Ξέρω.
Έχω ακροφοβία, η οποία μου δημιουργεί ίλιγγο, και ζαλίζομαι.
Ήταν η κατάλληλη στιγμή για να καταλάβω ότι το έχω.
Το έχεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να το χάσεις.
Δεν μπορείς να κατηγορήσεις κανέναν Γιατί να παραιτηθείς?
Εννοείς γιατί να κάθομαι πίσω από ένα γραφείο σε μια καρέκλα?
- Εκεί που ανήκεις. - Και η ακροφοβία μου?
Ας υποθέσουμε ότι κάθομαι στο γραφείο μου και ένα μολύβι πέφτει στο πάτωμα.
Σκύβω να το πιάσω Μπίνγκο. Η ακροφοβία μου ξανάρχεται.
Οχ, Τζόνι.
Λοιπόν, τι κάνω?
Δεν θα κάνω τίποτα για λίγο.
Μην ξεχνάς ότι είμαι ανεξάρτητος άνθρωπος όπως λένε.
Αρκετά ανεξάρτητος.
Λοιπόν, γιατί δεν φεύγεις για λίγο?
Εννοείς για να ξεχάσω?
Μην γίνεσαι τόσο προστατευτική. Δεν θα καταρρεύσω.
Είχες καθόλου ζαλάδες αυτή την εβδομάδα?
Έχω αυτή την στιγμή.
Midge, η μουσική. Δεν νομίζεις ότι είναι λίγο...
Τι είναι αυτό?
Στράπλες.
Τα ξέρεις εσύ αυτά. Είσαι μεγάλο παιδί τώρα.
Δεν έχω ξανασυναντήσει κάτι παρόμοιο.
Είναι ολοκαίνουργιο. Επαναστατικά ανυψωτικό.
Χωρίς τιράντες Χωρίς δέσιμο στην πλάτη
Αλλά κάνει ότι ένα σουτιέν πρέπει να κάνει.
Δουλεύει σαν τις ανυψωτικές γέφυρες.
- Αλήθεια?
Το σχεδίασε ένας μηχανικός αεροσκαφών στην χερσόνησο.
Το δούλευε στον ελεύθερο χρόνο του.
Κάτι σαν χόμπι.
Κάτι σαν το φτιάξω μόνος σου.
Πώς είναι η ερωτική σου ζωή?
Ακολουθώ το τρένο της σκέψης.
Λοιπόν?
Φυσιολογική.
Δεν θα παντρευτείς ποτέ?
Το ξέρεις πως για μένα υπάρχει μόνο ένας άντρας.
Εννοείς εμένα. Υπήρξαμε αρραβωνιασμένοι μία φορά, σωστά?
Τρεις ολόκληρες εβδομάδες.
Παλιές κολεγιακές ημέρες. Εσύ ήσουνα αυτή που ακύρωσε τον αρραβώνα μας.
Θυμάσαι? Είμαι ακόμα ελεύθερος.
Ελεύθερος Φέργκουσον.
Θυμάσαι κάποιον στο κολέγιο που τον έλεγαν Γκάλβιν Έλστερ?
- Ναι. Αστείο όνομα. - Νόμιζες ότι θα τον θυμόμουνα. Όχι.
Με πείρε τηλέφωνο ο Γκάλβιν σήμερα. Εξαφανίστηκε κατά την διάρκεια του πολέμου.
Μάλλον πήγε Ανατολικά Υποθέτω ότι γύρισε.
Είναι νούμερο αποστολής.
Σκίντ Ρόου?
Μπορεί.
Θα έχει γίνει κανένας τεμπέλης και θα σε θέλει για κανά ποτό.
Και εγώ είμαι τεμπέλης. Θα τον κεράσω ένα δύο ποτά και θα του πω τα προβλήματά μου.
Αλλά όχι απόψε. Πάμε για καμιά μπίρα.
Συγνώμη γέρο μου. Έχω δουλεία.
Τότε, Νομίζω ότι θα πάω σπίτι.
Τι εννοούσες όταν είπες ότι δεν θα την χάσω?
Τι?
Την ακροφοβία.
Ρώτησα τον γιατρό μου.
Είπε ότι μόνο με ένα παρόμοιο σοκ θα έφευγε, και πάλη δύσκολα.
Δεν θα ξαναβουτήξεις από καμία άλλη οροφή για να το εξακριβώσεις.
- Νομίζω ότι θα το ξεπεράσω. - Πώς?
Έχω μία θεωρία.
Πιστεύω, πως αν σιγά σιγά συνηθίσω τα ύψη..... σιγά σιγά
Λίγο λίγο ..... Κάπως έτσι... Σταθερά. βλέπεις?
Θα σου δείξω τι εννοώ.
Εδώ.
Θα σου δείξω τι εννοώ.
- Θα ξεκινήσουμε με αυτό. - Αυτό?
Θα ήθελες να ξεκινήσω με την γέφυρα Γκόλδεν Γκέιτ? Κοίτα.
Εδώ είμαστε.
Τώρα κοιτάω πάνω. Κοιτάω κάτω.
- Κοιτάω πάνω. Δεν γίνεται τίποτα. - Θα αστειεύεσαι. Μισό λεπτό.
- Εδώ. - Αυτό είναι.
Θα χρησιμοποιήσω αυτό. Βάλτο εκεί.
Εντάξη. Πρώτο σκαλί...
Εντάξη, τώρα δεύτερο σκαλί.
Ανεβαίνω το δεύτερο σκαλί.
Ορίστε. Είδες Κοιτάω πάνω. Κοιτάω κάτω.
Κοιτάω πάνω. Θα πάω να αγοράσω μία όμορφη, ψηλή σκάλα.
- Σιγά σιγά τώρα. - Εντάξη, εδώ είμαστε.
Κανένα πρόβλημα.
Ορίστε. Εύκολο.
Κοιτάω πάνω. Κοιτάω κάτω.
Ο, Τζόνι.
Πώς και έμπλεξες με τα καράβια, Γκάβιν?
Τα παντρεύτηκα.
- Πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά. - Όχι. Για να είμαι ειλικρινής, τι βρίσκω ανιαρή.
Δεν χρειάζεται να δουλεύεις για να ζήσεις.
Όχι, αλλά έχω κάποιες υποχρεώσεις.
Η οικογένεια της γυναίκας μου έχει πεθάνει.
Κάποιος πρέπει να κοιτάξει τα συμφέροντα της.
Ο συνέταιρος του πατέρα της διαχειρίζεται την εταιρεία στην Ανατολική Βαλτιμόρη.
Οπότε αποφάσισα, όσο χρειάζεται να δουλεύω να επιστρέψω εδώ.
Πάντα μου άρεσε εδώ.
- Πόσο καιρό είσαι εδώ? - Περίπου ένα χρόνο.
Σου αρέσει ε?
Έχει αλλάξει το Σαν Φρατζίσκο.
Τα πράγματα τα οποία μου θύμιζαν το Σαν Φρατζίσκο εξαφανίζονται γρήγορα.
Σου αρέσουν αυτά.
Ναι. θα έπρεπε να μου άρεσε να ζω εδώ τότε.
Χρώματα, ενθουσιασμός, δύναμη, ελευθερία.
Δεν θέλεις να κάτσεις?
Όχι είμαι εντάξη.
Λυπήθηκα όταν διάβασα για εκείνο το πράγμα στην εφημερίδα. Και παραιτήθηκες από το σώμα.
Είναι μία μόνιμη φυσική δυσλειτουργία.
Σημαίνει ότι δεν μπορώ να ανεβώ σκαλιά που είναι πολύ απότομα ή να πάω σε ψηλά μέρη.
Όπως το μπάρ στο τοπ Μαρκ.
Αλλά υπάρχουν πολλά επίπεδα μπαρ στην πόλη.
- Θα ήθελες ανά ποτό τώρα? - Όχι δεν πίνω πολύ.
Είναι λίγο νωρίς για μένα.
Λοιπόν, υποθέτω ότι καλύψαμε όλα τα θέματα, έτσι?
Δεν παντρεύτηκα ποτέ. Δεν βλέπω πολλούς από την παρέα του κολεγίου.
Είμαι ένας συνταξιούχος αστυνομικός και εσύ είσαι ένας εφοπλιστής.
Τι σε απασχολεί?
Ζήτησα να έρθεις εδώ Σκότι....
...ξέροντας ότι έχεις παραιτηθεί....
αλλά αναρωτιέμαι αν θα επέστρεφες για χάρη μου.
Θέλω να παρακολουθείς την γυναίκα μου.
Όχι, δεν είναι αυτό. Είμαστε πολύ ευτυχισμένοι.
- Τότε... - Φοβάμαι μήπως πάθει τίποτα κακό.
- Από ποιόν? - Κάποιον νεκρό.
Σκότι, πιστεύεις ότι κάποιος από το παρελθόν...
κάποιος νεκρός, μπορεί να έρθει και να σου καταλάβει την ψυχή.
Αν σου έλεγα ότι αυτό έχει συμβεί στην γυναικά μου, τι θα μου έλεγες?
Θα σου έλεγα να την πας στο κοντινότερο ψυχιατρικό ή ψυχολογικό...
ή νευρολογικό ή ψυχο... ή ίσος μόνο στον απλό οικογενειακό σας γιατρό.
Θα έλεγα να κοιτάξει και εσένα.
Τότε μου είσαι άχρηστος. Συγνώμη που σου έφαγα τον χρόνο.
Σε ευχαριστώ που ήρθες.
Ε... δεν ήθελα να είμαι τόσο σκληρός.
Όχι, ακούγεται βλακώδες, ξέρω.
Και είσαι ακόμα ασυγκίνητος Σκότι, έτσι?
Πάντα ήσουνα. Νομίζεις ότι το φαντάζομαι?
Δεν το φαντάζομαι. Δεν θα ήξερα πως.
Μου μιλάει για κάτι...
Ξαφνικά οι λέξεις ξεθωριάζουν σε σιωπή.
ένα σύννεφο...
καλύπτει τα μάτια της, και γίνονται κενά.
Είναι κάπου αλλού, μακριά από εμένα, κάποια που δεν γνωρίζω.
Της μιλάω, και εκείνη ούτε που με ακούει.
Μετά από ένα μεγάλο αναστεναγμό επιστρέφει.
Με κοιτάζει με μια λάμψη. Ούτε που ξέρει ότι είχε φύγει.
Δεν μπορεί να μου πει πού και πότε.
Πόσο συχνά συμβαίνει?
Όλο και περισσότερο τις τελευταίες εβδομάδες.
Και περιπλανιέται Ένας θεός ξέρει που περιπλανιέται.
Την ακολούθησα μία μέρα...
Την είδα να βγαίνει από το διαμέρισμα... κάποια που δεν γνώριζα.
Ακόμα και το περπάτημά της ήταν διαφορετικό.
Μπήκε στο αυτοκίνητό της και...
οδήγησε πέντε μίλια έξω από το Γκόλντεν Γκέιτ Πάρκ.
Κάθισε δίπλα από την λίμνη...
κοίταζε το νερό που έπεφτε στις κολόνες μέχρι τα στηρίγματα.
Ξέρεις, οι πυλώνες του παρελθόντος.
Κάθισε εκεί αρκετή ώρα χωρίς να κουνηθεί.
Έπρεπε να φύγω, να γυρίσω στο γραφείο.
Όταν γύρισα σπίτι εκείνο τα απόγευμα, την ρώτησα τι έκανε όλη μέρα.
Μου είπε ότι οδήγησε έξω από το Γκόλντεν Γκέιτ Πάρκ...
και ότι κάθισε στην λίμνη μόνο αυτό.
Λοιπόν?
Ο χιλιομετριτής στο αυτοκίνητό της έδειξε ότι είχε οδηγήσει 94 μίλια.
Πού είχε πάει?
Πρέπει να μάθω, Σκότι, πού πάει και τι κάνει...
πριν ανακατέψω τους γιατρούς.
- Έχεις μιλήσει με τους γιατρούς για αυτό? - Ναι, αλλά προσεκτικά.
Θέλω να ξέρω περισσότερα πριν την πάω για μία τέτοια περίθαλψη.
Θα σου δώσω μία κάρτα κάποιων ιδιωτικών ντέντεκτιβ για να την ακολουθάνε.
- Είναι ανεξάρτητα, καλά παιδιά. - Εγώ θέλω εσένα.
Κοίτα, αυτό δεν είναι το κομμάτι μου.
Χρειάζομαι έναν φίλο. κάποιον που να εμπιστεύομαι.
Έχω πανικοβληθεί με όλα αυτά.
Υποτίθεται ότι έχω συνταξιοδοτηθεί. Δεν θέλω να ανακατευτώ με αυτά τα καταραμένα πράγματα.
Κοίτα, πρόκειται να πάμε σε μία πρεμιέρα όπερας σήμερα.
Πρώτα θα δειπνίσουμε στο Ernie. Μπορείς να την δεις εκεί.
Ernie's.
Πες μου κάτι. Αυτή η κυρία που κάθετε εκεί...
Ποια είναι η γυναίκα που απεικονίζετε στον πίνακα που κοιτάζει?
Η Καρλότα. Θα την βρείτε στον κατάλογο.
- ''Το πορτρέτο της Καρλότας'' - Μπορώ να το πάρω αυτό?
- Ναι. - Ευχαριστώ.
Ναι?
Πως μπορώ να σας εξυπηρετήσω?
- Είναι δικό σας το ξενοδοχείο? - Ναι.
Μπορείτε να μου πείτε ποιος έχει το δωμάτιο στον δεύτερο όροφο?
στην γωνία, σε εκείνη την γωνία?
Φοβάμαι πως δεν μπορώ να σας δώσω μία τέτοιου είδους πληροφορία.
Οι πελάτες μας έχουν το δικαίωμα της απόκρυψη των προσωπικών δεδομένων ξέρετε.
Και πιστεύω ότι απαγορεύετε από τον νόμο. Φυσικά, δεν νομίζω ότι θα πείραζε.
Αλλά όμως, εγώ...
Ο αγαπητέ μου. Έχει κάνει κάτι κακό?
Σας παρακαλώ απαντήστε στην ερώτησή μου.
- Δεν μπορώ να φανταστώ αυτό το γλυκό κορίτσι... - Ποιο είναι το όνομά της?
- Μις Βάλντες. Ισπανίδα ξέρετε. - Καρλότα Βάλντες?
Ναι.
Δεν είναι γλυκό όνομα? Ξένο αλλά γλυκό.
Πόσο καιρό έχει αυτό το δωμάτιο?
Πρέπει να είναι δύο εβδομάδες. Το ενοίκιο της λήγει αύριο.
Κοιμάται ποτέ εδώ?
Όχι, μόνο έρχεται και κάθετε δύο ή τρεις φορές την εβδομάδα.
Δεν κάνω ερωτήσεις, ξέρετε από την στιγμή που συμπεριφέροντε καλά.
Αναρωτιέμαι...
Όταν κατέβει μην της πείτε ότι ήμουνα εδώ.
Μα δεν έχει έρθει απόψε.
Μόλις την είδα να μπαίνει μέσα πριν πέντε λεπτά.
Όχι, δεν έχει έρθει καθόλου. Θα την είχα δει, ξέρετε.
Ήμουν εδώ όλη την ώρα, έβαζα λάδι στα φύλλα των λουλουδιών μου.
Και ορίστε.
Βλέπετε? Το κλειδί της είναι στην θήκη.
- Θα μπορούσατε να πάτε να κοιτάξετε? - Στο δωμάτιο της?
- Σωστά. - Ναι, φυσικά, αν μου το ζητήσετε.
- Αλλά φαίνεται ανόητο. - Ευχαριστώ.
Κύριε ντέντεκτιβ?
Θέλετε να έρθετε πάνω να κοιτάξετε?
Το αυτοκίνητό της λείπει.
Ποιο αυτοκίνητο?
Ποιόν ξέρεις που να είναι αυθεντία στην ιστορία του Σαν Φρατζίσκο?
Αυτό είναι το είδος του χαιρετισμού που αρέσει σε ένα κορίτσι.
Όχι κάτι όπως ''Γεια, είσαι υπέροχη'' και τέτοια.
Απλά, ''Ποιόν ξέρεις να είναι αυθεντία στην ιστορία του Σαν Φρατζίσκο...''
- Θέλεις ένα ποτό? - Όχι ευχαριστώ.
Λοιπόν, ποιόν ξέρεις? Εσύ τους ξέρεις όλους.
Τον καθηγητή Σάντερς από το Μπέρκλεϊ.
Όχι, δεν εννοώ τέτοιου είδους ιστορία.
Εννοώ απλά πράγματα ανθρώπους που δεν έχουμε ακούσει ποτέ.
Εννοείς της ζωηρές μέρες της Βοεμίας, από της ζωηρές παλιές του Σαν Φρατζίσκο...
ζουμερές ιστορίες, όπως ποιος σκότωσε ποιόν στο Εμπαρκαντέρο τον Αύγουστο του 1879.
- Ναι, σωστά. - Ποπ Λίμπελ.
- Ποιος? - Ποπ Λίμπελ.
Έχει το βιβλιοπωλείο Άργκοσι.
Γιατί? Τι θέλεις να μάθεις?
Θέλω να μάθω ποιος σκότωσε ποιόν στο Εμπαρκαντερο τον Αύγουστο του 1879.
Για μισό λεπτό.
Δεν είσαι ντέντεκτιβ πια. Τι συμβαίνει?
- Τον ξέρεις καλά? - Ποιόν?
- Ποπ Λίμπελ. - Βέβαια.
Πάμε. Θέλω να με συστήσεις.
Πάρε το καπέλο σου.
Δεν χρειάζομαι καπέλο.
Περί τίνος πρόκειται?
Περίμενε ένα λεπτό.
Ναι, θυμάμαι.
Καρλότα.
Η όμορφη Καρλότα.
Η θλιμμένη Καρλότα.
Τι σχετικό μπορεί να έχει ένα ξύλινο σπίτι στην γωνία Έντι και Γκαου
με την Καρλότα Βάλντες?
Ήταν δικό της. Χτίστηκε για εκείνη πολλά χρόνια πριν.
- Από ποιόν? - Από....
Όχι, δεν θυμάμαι το όνομα.
Από έναν πλούσιο άντρα, ένα δυνατό άντρα.
- Τσιγάρο? - Όχι ευχαριστώ.
- Τσιγάρο δεσποινίς? - Όχι.
Δεν είναι ασυνήθιστη ιστορία.
Ήρθε από κάποιο μικρό μέρος νότια της πόλης.
Κάποιοι λένε από συμφωνία αποστολής.
Νέα, ναι. Πολύ νέα.
Και την βρήκανε να χορεύει και να τραγουδάει...
σε ένα καμπαρέ δίπλα σε αυτόν τον άντρα...
και την πήρε...
και έχτισε γι' αυτήν αυτό το μεγάλο σπίτι...
στο Γουέστερν Αντίσιον.
Υπήρχε και ένα παιδί...
Ναι, αυτό είναι... Το παιδί.
Δεν μπορώ να σας πω....
ακριβώς πόσος χρόνος πέρασε...
ή πόσο ευτυχισμένοι ήταν.
Αλλά μετά την έδιωξε.
Δεν είχε άλλα παιδιά. Η γυναίκα του δεν είχε παιδιά.
Οπότε, κράτησε το παιδί και αυτή την έδιωξε.
Ξέρεις. ένας άντρας μπορούσε να τα κάνει αυτά εκείνες τις μέρες.
Είχαν την δύναμη και την ελευθερία...
Και εκείνη έγινε η λυπημένη Καρλότα...
μόνη της στο μεγάλο σπίτι...
μόνη της περπατούσε στους δρόμους...
τα ρούχα της ήταν παλιά μπαλωμένα και βρόμικα.
και η τρελή Καρλότα...
σταμάταγε ανθρώπους στον δρόμο και ρώταγε...
''Πού είναι το παιδί μου?
Έχετε δει το παιδί μου?''
- Η κακομοίρα. - Και πέθανε.
- Πέθανε. - Πώς?
Από το ίδιο της το χέρι.
Υπάρχουν πολλές τέτοιες ιστορίες.
- Ευχαριστούμε πάρα πολλή. - Παρακαλώ.
- Γεια σας. - Γεια σας.
Μισό λεπτό! Γεια σου Ποπ, ευχαριστούμε πολλή.
- Τώρα, πλήρωσέ με. - Για πιο πράγμα?
- Πού σε έφερα εδώ. Έλα. Πες μου. - Δεν υπάρχει τίποτα να σου πω.
- Πες μου αλλιώς θα επιστρέψεις στον κορσέ. - Έλα, θα σε πάω σπίτι.
Φτάσαμε.
- Δεν μου τα έχεις πει όλα. - Σου έχω πει αρκετά.
- Ποιος είναι ο άντρας, και ποια είναι η γυναίκα? - Έξω. Έχω δουλειές να κάνω.
Ξέρω ποιος είναι, αυτός που σου τηλεφώνησε.
- Ο φίλος σου από το κολέγιο, ο Έλστερ. - Έξω, παρακαλώ
Η ιδέα είναι ότι η όμορφη, τρελή Καρλότα επέστρεψε από τους νεκρούς...
και κατέλαβε την γυναίκα του Έλστερ.
Ο, Τζόνι, σοβαρά.. Έλα τώρα.
Δεν σου λέω τι πιστεύω εγώ. αλλά τι πιστεύει αυτός.
- Εσύ τι νομίζεις? - Εγώ...
- Είναι όμορφη? - Η Καρλότα?
Όχι, όχι η Καρλότα. Η γυναίκα του Έλστερ.
Ναι, υποθέτω, θα έλεγες ότι θα μπορούσε να είναι...
Νομίζω ότι θα πάω να ρίξω μία ματιά στο πορτρέτο. Γεια.
Midge, θα....
Καλή δουλειά, Τζόνι. Είσαι καλός στην δουλειά σου.
- Αυτή είναι η Καρλότα Βάλντες. - Ναι.
- Υπάρχουν πράγματα που δεν μου είχες πει. - Δεν ήξερα πού θα σε οδηγούσε.
- Αλλά ήξερες για αυτό. - Ναι.
Παρατήρησες τον τρόπο που φτιάχνει τα μαλλιά της? Υπάρχει και κάτι άλλο.
Η γυναίκα μου η Μάταλιν, έχει αρκετά κοσμήματα που ανήκαν στην Καρλότα.
Τα κληρονόμησε.
Δεν τα φόρεσε ποτέ. Ήταν πολλή παλιομοδίτικα.
Μέχρι τώρα.
Τώρα, όταν είναι μόνη της, τα παίρνει και τα κοιτάει...
τα περιεργάζεται, ευγενικά, με περιέργεια...
τα φοράει και κοιτάζετε στον καθρέφτη...
και μετά χάνετε σε αυτό τον άλλο κόσμο, είναι κάποια άλλη.
Τώρα, η Καρλότα Βάλντες τι της ήταν?
- Η γιαγιά της? - Η προγιαγιά της.
Το παιδί που της πήρανε...
το οποίου η απώλεια οδήγησε την Καρλότα στην τρέλα και στον θάνατό της, ήταν η γιαγιά της Ματαλιν.
Και το ξενοδοχείο McKittrick ήταν το σπίτι της Βάλντες.
Αυτό τα εξηγεί όλα. Ο καθένας θα μπορούσε να κυριευτεί από ένα παρελθόν...
με μία τέτοια προϊστορία.
Δεν είχε ακούσει ποτέ για την Καρλότα Βάλντες.
Δεν ξέρει τίποτα για τον τάφο έξω από το Μίσιον Ντολόρες?
Ή για εκείνο το παλιό σπίτι στο Έντι?
Για το πορτρέτο στο Λίτζιον Πάλας...
Τίποτα.
- Όταν πηγαίνει σε αυτά τα μέρη... - Δεν είναι πια η γυναίκα μου.
Πως ξέρεις όλα αυτά που κάνει?
Τα περισσότερα μου τα είπε η μητέρα της πριν πεθάνει.
Τα υπόλοιπα τα ξέθαψα εγώ μόνος μου.
- Γιατί να μην τα πει στην κόρη της? - Από φυσικό φόβο.
Η γιαγιά της ήταν τρελή, αυτοκτόνησε. Έχει το ίδιο αίμα με την Μάταλιν.
Το χρειάζομαι αυτό.
Ναι?
Όχι όλα είναι καλά.
Ναι, θα σε ξαναπάρω.
Ναι.
Είσαι καλά?
Ε.. μάλλον θα...
Θα το θέλεις αυτό.
Έλα εδώ δίπλα στην φωτιά που είναι ζεστά.
Τι θέλω εδώ?
Τι έγινε?
Έπεσες στον κόλπο του Σαν Φρατζίσκο.
Και προσπάθησα να σου στεγνώσω τα μαλλιά όσο καλύτερα μπορούσα.
Τα πράγματά σου είναι στην κουζίνα. Θα στεγνώσουν σε μερικά λεπτά.
Έλα κοντά στην φωτιά.
Θα σου φέρω μερικά μαξιλαράκια.
Ορίστε.
Θα ήθελες λίγο καφέ?
Πιές λίγο. Ή μήπως θέλεις ένα ποτό.
Έπεσα στον κόλπο και εσύ με ψάρεψες?
Σωστά.
- Ευχαριστώ. - Δεν θυμάσαι?
Όχι, εγώ...
Θυμάσαι που ήσουνα?
Ναι. Φυσικά, θυμάμαι.
Μετά θα πρέπει να ζαλίστηκα και να λιποθύμησα.
Πού ήσουνα?
Στο Όλντ Φόρτ Πόϊντ...
έξω από το Πρεσίντιο.
Φυσικά και θυμάμαι. Πηγαίνω συχνά εκεί.
Γιατί πηγαίνεις εκεί?
Γιατί μου αρέσει πάρα πολλή.
Είναι πολλή όμορφα εκεί...
ειδικά το ηλιοβασίλεμα.
- Σ' ευχαριστώ για την φωτιά. - Πού ήσουνα πριν?
- Πότε? - Το απόγευμα, εννοώ.
Περιπλανιόμουνα.
Ξέρω, αλλά που? Πού ήσουνα ακριβώς πριν?
Στην πόλη, για ψώνια.
Καλλίτερα να πιεις λίγο καφέ.
Νομίζω ότι είναι ακόμα ζεστός.
Είσαι απελπιστικά ευθείς στις ερωτήσεις σου.
Συγνώμη. Δεν ήθελα να φανώ αγενής.
Δεν είσαι. Είσαι απλά ευθύς.
Τι έκανες εκεί... στο Όλντ Φόρτ Πόϊντ?
Απλά περιπλανιόμουνα.
-Σου αρέσει και εσένα? - Ναι.
Και εσύ πού ήσουνα ακριβώς πριν?
Ήμουνα στο Λίτζιον Πάλας του Χόνορ, στην έκθεση τέχνης.
Α.. ναι. Είναι πολλή όμορφο μέρος, έτσι? Δεν έχω μπει ποτέ μέσα....
αλλά φαίνεται τόσο όμορφο όταν περνάω με το αυτοκίνητο.
Είμαι τυχερή που περιπλανιόσουνα.
Ευχαριστώ.
Σου έχω γίνει βάρος.
Όχι.
ο.. όταν...
Είχα μερικά τσιμπιδάκια στα μαλλιά μου.
Τα τσιμπιδάκια, ναι. Εκεί μέσα είναι. Θα στα φέρω.
Και την τσάντα μου, σε παρακαλώ.
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Δεν έπρεπε να με φέρεις εδώ, ξέρεις.
Δεν ήξερα που μένεις.
Θα μπορούσες να κοιτάξεις στο αμάξι μου. Αλλά δεν ήξερες ποιο ήταν το αμάξι μου.
Όχι, ήξερα πιο ήταν. Είναι απέξω.
Απλά πίστευα ότι δεν θα ήθελες να πας στο σπίτι σου σε αυτή την κατάσταση.
Έχεις δίκιο.
Είμαι χαρούμενη που δεν με πήγες σπίτι. Δεν θα σε είχα γνωρίσει.
Ευχαριστώ.
Αλλά δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις.
- Με λένε Μάταλιν Έλστερ - Εμένα με λένε Τζον Φέργκουσον.
Ωραίο όνομα. Οι φίλοι σου σε φωνάζουν Τζον ή Τζάκ?
Τζον κυρίως.
Οι παλιοί φίλοι με φωνάζουν Τζον. Οι γνωστοί με φωνάζουν Σκότι.
Εγώ θα σε λέω κύριο Φέργκουσον.
Δεν θα μου άρεσε αυτό. Όχι
Και μετά από αυτό που έγινε το απόγευμα, μάλλον θα έπρεπε να με λες Σκότι.
Ίσος και Τζόν.
Προτιμώ το Τζόν.
Ορίστε, έτοιμα. Και τι δουλειά κάνεις Τζόν?
Περιφέρομαι.
Πολύ καλή ασχολία. Και μένεις μόνος σου?
- Δεν θα έπρεπε να μένεις μόνος σου. - Κάποιοι το προτιμάνε.
Είναι λάθος.
Είμαι παντρεμένη ξέρεις.
Θα μου πεις κάτι? Σου έχει ξανασυμβεί κάτι παρόμοιο?
Τι?
Να πέσεις στο κόλπο του Σαν Φρατζίσκο.
Όχι.
Δεν έχει ξανασυμβεί.
Έχω πέσει σε λίμνες από βάρκες όταν ήμουνα μικρή.
Είχα πέσει σε ένα ποτάμι κάποτε, όταν προσπαθούσα να περάσω από την μία πέτρα στην άλλη.
Αλλά δεν έχω ξαναπέσει στον κόλπο του Σαν Φρατζίσκο.
Εσύ το έχεις ξανακάνει?
Όχι είναι η πρώτη μου φορά και εμένα.
Θα σου βάλω λίγο καφέ ακόμα.
- Παρακαλώ. - Τι συμβαίνει? Δεν έχει γυρίσει σπίτι ακόμα.
Όχι είναι καλά. Είναι ακόμα εδώ. Θα την φέρω σπίτι σύντομα.
Τι έγινε?
Έπεσε μέσα στον κόλπο.
- Παρακαλώ. - Έπαθε τίποτα?
Είναι καλά Μην ανησυχείς.
Αλλά δεν ξέρει τίποτα. Καταλαβαίνεις?
Δεν ξέρει τι έγινε.
Σκότι, η Ματαλιν είναι 26 χρονών.
Η Καρλότα Βάλντες αυτοκτόνησε όταν ήταν 26 χρονών.
Περίμενε ένα λεπτό, Γκάβιν.
Λοιπόν, Τζόνι? Ήταν φάντασμα?
Το διασκέδασες?
Για μένα είναι αυτό?
- Ναι, γεια. - Γεια.
Ανησυχούσα για σένα χθες το βράδυ. Δεν έπρεπε να φύγεις έτσι.
Ξαφνικά ένοιωσα τόσο ανόητη.
Ήθελα να σε συνοδεύσω στο σπίτι σου. Είσαι καλά?
Ναι, εντάξη είμαι Δεν υπήρχαν επακόλουθα.
Θυμάμαι, ότι το νερό ήταν κρύο.
- Όντος ήταν κρύο. - Τι άσχημο ήταν αυτό που έκανα.
Ήσουν τόσο ευγενικός.
Είναι ένα επίσημο γράμμα για ''ευχαριστώ'' και μία μεγάλη συγνώμη.
- Δεν χρειάζεται να απολογηθείς για τίποτα. - Χρειάζεται.
Πρέπει να ένοιωσες πολύ άσχημα.
Καθόλου. Το διασκέδασα...
Την συζήτηση μας.
Και εγώ το διασκέδασα.
Θα πάρω την αλληλογραφία μου.
- Θα ήθελες ένα φλιτζάνι καφέ? - Όχι ευχαριστώ.
Δεν μπορούσα να το ταχυδρομήσω. Δεν ήξερα την διεύθυνσή σου, αλλά είχα βάλει ένα σημάδι.
Θυμόμουνα το Κόιτ Τάουερ. Με οδήγησε σε σένα.
Είναι η πρώτη φορά που είμαι ευγνώμον στο Κόιτ Τάουερ.
- Το εύχομαι και εγώ. - Τι?
- Να ξανασυναντηθούμε κάποια στιγμή. - Ξανασυναντηθήκαμε.
Γεια σου.
Πού πας?
- Δεν ξέρω. - Για ψώνια?
Κάπου συγκεκριμένα?
Όχι, σκέφτηκα να περιπλανηθώ.
Το ίδιο πράγμα, θα έκανα και εγώ.
Σωστά. Ξέχασα...
αυτή είναι η ασχολία σου, έτσι?
Λοιπόν, δεν νομίζεις ότι είναι χάσιμο χρόνου οι δυο μας να...
- Να περιπλανιόμαστε χωριστά? - Ε....
Αλλά κάποιος μόνος του είναι περιπλανώμενος.
Δύο μαζί πάντα πάνε κάπου.
Όχι, δεν είναι απαραίτητα αληθινό αυτό.
- Άφησες την πόρτα σου ανοιχτή. - Επιστρέφω αμέσως.
- Πόσο χρονών είναι? - 2,000 χρόνια μπορεί και παραπάνω.
- Τα μεγαλύτερα ζωντανά πράγματα. - Ναι.
- Δεν έχεις ξαναέρθει εδώ? - Όχι.
Τι σκέφτεσαι?
Όλους τους ανθρώπους που έχουν γεννηθεί και έχουν πεθάνει ενώ αυτά τα δέντρα ζούσαν.
Το αληθινό τους όνομα είναι σεκουόϊα σεμπερβάιρους.
- Για πάντα πράσινα, για πάντα ζωντανά. - Δεν μ' αρέσουν.
- Γιατί? - Επειδή εγώ θα πεθάνω.
Εδώ είναι μία κάτοψη από ένα δέντρο που κόπηκε.
Κάπου εδώ γεννήθηκα...
και εκεί πέθανα.
Πέρασε ένα λεπτό μόνο για σένα...
Δεν το κατάλαβες.
Πού βρίσκεσαι τώρα?
- Εδώ, μαζί σου. - Πού?
- Στα ψηλά δέντρα. - Έχεις ξαναέρθει εδώ?
- Ναι. - Πότε?
Πότε γεννήθηκες?
- Πολύ παλιά. - Πού?
Πότε? Πες μου.
Πού πηγαίνεις?
- Δεν μπορώ να σου πω. - Τι σε παίρνει μακριά?
Όταν πήδηξες στον κόλπο, δεν ήξερες που ήσουνα.
Δεν πήδηξα. Μου είπες ότι λιποθύμησα.
- Γιατί πήδηξες? - Δεν μπορώ να σου πω.
Τι ήταν αυτό που σου είπε να πηδήξεις?
- Όχι, σε παρακαλώ. - Τι?
Σε παρακαλώ, μη ρωτάς.
Πάρε με από εδώ.
Να σε πάω στο σπίτι σου?
Κάπου στο φως.
Υποσχέσου μου ότι δεν θα με ξαναρωτήσεις. Υποσχέσου μου.
Γιατί έτρεξες?
Είμαι υπεύθυνος για σένα.
Οι Κινέζοι λένε, ότι από την στιγμή που θα σώσεις την ζωή ενός ανθρώπου...
είσαι για πάντα υπεύθυνος για αυτήν.
Πρέπει να ξέρω.
Και εγώ ξέρω τόσο λίγα.
Είναι σαν να περπατάω σε ένα μακρύ διάδρομο...
που κάποτε ήταν καθρέφτης....
και τα κομμάτια του κρέμονται ακόμα.
Όταν φτάνω στο τέλος του διαδρόμου...
δεν υπάρχει τίποτα, μόνο σκοτάδι.
Και ξέρω ότι αν περπατήσω στο σκοτάδι...
θα πεθάνω.
Δεν έχω φτάσει ποτέ στο τέλος. Πάντα επιστρέφω προτού φτάσω στο τέλος.
- Εκτός από μία φορά. - Χθες.
Και δεν κατάλαβες τι έγινε, μέχρι την στιγμή που βρεθήκαμε μαζί...
δεν ήξερες που ήσουνα...
αλλά θυμάσαι τις μικρές σκηνές, τα κομμάτια του καθρέφτη.
- Αόριστα. - Τι θυμάσαι?
Υπάρχει ένα δωμάτιο...
και κάθομαι εκεί μόνη μου.
- Πάντα μόνη μου. - Τι άλλο?
Ένα τάφο.
Πού?
Δεν ξέρω.
Είναι ένας ανοιχτός τάφος....
και εγώ στέκομαι δίπλα στην ταφόπλακα και κοιτάζω μέσα.
Είναι ο δικός μου τάφος.
- Πώς το ξέρεις? - Το ξέρω.
Υπάρχει κάποιο όνομα στην ταφόπλακα?
Όχι, είναι καινούρια, καθαρή και περιμένει.
Τι άλλο?
Αυτό νομίζω ότι είναι όνειρο.
Είναι ένας πύργος, μία καμπάνα και κάτω υπάρχει ένας κήπος.
Φαίνεται σαν ένα χωριό της Ισπανίας.
Μετά χάνετε.
Ένα πορτρέτο?
- Βλέπεις κανένα πορτρέτο? - Όχι
Αν μπορούσα μόνο να βρω ένα κλειδί, την αρχή...
και να τα συναρμολογήσω, θα...
Και να δώσεις μία εξήγηση?
Υπάρχει εξήγηση.
Αν ήμουν τρελή, αυτό θα τα εξηγούσε?
Δεν είμαι τρελή!
Δεν θέλω να πεθάνω.
Είναι κάποια μέσα μου, και μου λέει ότι πρέπει να πεθάνω.
Μην με αφήσεις.
Εδώ είμαι. Δεν θα σε αφήσω.
Φοβάμαι πάρα πολύ.
Μην με αφήσεις.
- Μείνε μαζί μου. - Πάντα.
- Πήρες το μήνυμά μου? - Ναι, το πήρα.
Θα σου βάλω εγώ το ποτό.
Από πότες άρχισες να βάζεις ραβασάκια κάτω από τις πόρτες?
Από τότε που δεν μπορώ να τους βρω στο τηλέφωνο.
Για κάποιον που δεν έχει τίποτα να κάνει, είσαι πολυάσχολο άτομο.
Πού γυρνάς αυτές τις μέρες?
Απλά περιπλανιόμουνα.
- Πού? - Εδώ και εκεί.
Προς τι αυτή η απελπισμένη παράκληση να με δεις.
Το μόνο που λέγανε τα ραβασάκια μου ήταν ''Πού είσαι?''
Δεν μου φαίνεται και τόσο απελπισμένο.
Διαπίστωσα μία αγωνία.
Απλά νόμιζα ότι αν σου πρόσφερα ένα ποτό και ένα δείπνο...
θα ήσουν ευγνώμων και θα με πήγαινες κινηματογράφο.
Δίκαιο μου φαίνεται. Τι θα συζητήσουμε στο δείπνο?
Τίποτα το ιδιαίτερο.
Τι έκανα?
Αν θέλεις.
Φυσικά, δεν θα συζητήσουμε κάτι που δεν θέλεις.
Φυσικά.
Τι έκανες?
Περιπλανιόμουνα.
Εσύ τι έκανες?
Πέρασα υπέροχα.
Γύρισα πίσω, στην πρώτη μου αγάπη, την ζωγραφική.
Μπράβο. Πάντα έλεγα ότι χαραμίζεσαι στο τμήμα εσωρούχων.
Μια δουλεία είναι. Αλλά είμαι πολύ ενθουσιασμένη γι' αυτό.
Έχει σχέση με την μόδα?
Όχι, όχι ακριβώς.
- Θέλεις να το δεις? - Ναι.
Έλεγα να στον χαρίσω.
Δεν είναι αστείο.
Νόμιζα....
Ας πάμε στον κινηματογράφο κάποια άλλη φορά.
Μάρτζορι Γούντ, ηλίθια!
Ηλίθια!
Βλακεία!
Τι συμβαίνει? Τι ώρα είναι?
Έπρεπε να σου τηλεφωνήσω, αλλά ήθελα να σε δω.
- Γιατί τι έγινε. - Είδα το όνειρο.
- Το ξαναείδα - Όλα θα πάνε καλά.
Θα σου βάλω λίγο Μπράντι.
Πιές το. Σαν φάρμακο.
Ορίστε. Ένα όνειρο ήταν. Είσαι ξύπνια τώρα.
Είσαι καλά τώρα. Μπορείς να μου πεις?
Ήταν το καμπαναριό ξανά, και η καμπάνα, και το Ισπανικό χωριό.
Για πρώτη φορά ήταν όλα τόσο καθαρά.
- Πες μου. - Υπήρχε μία πλατεία...
και ένα λιβάδι με δέντρα και μία κάτασπρη Ισπανική εκκλησία με ένα μοναστήρι
Μετά το λιβάδι υπήρχε ένα μεγάλο, γκρίζο, ξύλινο σπίτι...
με βεράντα, παντζούρια, ένα μπαλκόνι, ένα μικρό κήπο...
και δίπλα απ' αυτό υπήρχε ένας παλιός στάβλος με παλιές άμαξες
Συνέχισε.
Στην άκρη του λιβαδιού υπήρχε ένα κάτασπρο πέτρινο σπίτι...
με μία υπέροχη πιπεριά στην γωνία.
Και ένα παλιό ξύλινο ξενοδοχείο από της παλιές Καλιφορνέζικες μέρες?
Και ένα Σαλούν? Χαμηλοτάβανο με λάμπες πετρελαίου κρεμασμένες?
- Ναι. - Όλα αυτά υπάρχουν.
Δεν είναι όνειρο.
Έχεις ξαναπάει εκεί. Τα έχεις δει.
Όχι ποτέ.
Περίπου εκατό μίλια νότια από το Σαν Φρατζίσκο, υπάρχει μία παλιά Ισπανική ιεραποστολή.
''San Juan Bautista'' λέγετε. Έχει διατηρηθεί...
ακριβώς όπως ήταν πριν από εκατό χρόνια, σαν μουσείο.
Σκέψου.
Έχεις ξαναπάει εκεί. Το έχεις δει.
Δεν έχω πάει ποτέ εκεί.
- Τι συμβαίνει? - Σκέψου καλά.
Συνέχισε το όνειρό σου. Τι ήταν αυτό που σε τρόμαξε τόσο?
Ήμουνα μόνη μου στο λιβάδι ψάχνοντας για κάτι.
Μετά άρχισα να περπατάω προς την εκκλησία....
αλλά με περιτριγύρισε το σκοτάδι και ήμουνα μόνη μου...
να με τραβάει το σκοτάδι, και πάλεψα να ξυπνήσω.
Όλα τα πάνε καλά, Μάταλιν.
Μου έδωσες ένα στοιχείο για να δουλέψω.
Θα σε πάω στην ιεραποστολή το απόγευμα.
Και όταν το δεις, θα θυμηθείς ότι το έχεις ξαναδεί....
και θα καταστρέψει το όνειρό σου. Στο υπόσχομαι.
Εντάξη?
Έλα. Θα σε πάω στο σπίτι σου.
Όχι, εντάξη είμαι.
Έλα το απόγευμα.
Που είσαι τώρα?
- Εδώ με σένα. - Και είναι όλα πραγματικά.
Είναι όπως εκατό χρόνια πριν...
ή ένα χρόνο πριν ή έξι μήνες πριν ή όποτε είχες έρθει.
Σκέψου πότε είχες έρθει.
Δεν υπήρχαν τόσες πολλές άμαξες τότε.
Υπήρχαν άλογα στους στάβλους....
ένα καφέ, δύο μαύρα και ένα γκρί.
Ήταν το αγαπημένο μας μέρος...
αλλά μας είχαν απαγορεύσει να παίζουμε εδώ.
Και η αδελφή Τερέζα μας μάλωνε.
Κοίτα. Νά το γκρίζο σου άλογο.
Έχει ένα μικρό πρόβλημα στο να βγαίνει και να μπαίνει στο στάβλο χωρίς ένα μικρό σπρώξιμο....
αλλά βλέπεις? Για όλα υπάρχει μία εξήγηση.
Προσπάθησε.
Προσπάθησε, για μένα.
- Σ' αγαπώ. - Και εγώ σ' αγαπώ. Αλλά είναι αργά.
Όχι είμαστε μαζί.
Είναι πολύ αργά. Πρέπει να κάνω κάτι.
Δεν πρέπει να κάνεις τίποτα.
Δεν σε έχει κυριεύσει κανένας. Είσαι ασφαλής μαζί μου.
Όχι, είναι πολύ αργά.
Δεν είναι δίκαιο. Είναι πολύ αργά. Δεν έπρεπε να είχε γίνει έτσι.
Είμαστε ερωτευμένοι. Αυτό μετράει.
- Άσε με, σε παρακαλώ. - Άκουσε με.
- Πιστεύεις ότι σ' αγαπάω? - Ναι.
Αν με χάσεις θα ξέρεις...
ότι ήθελα να συνεχίσω να σ' αγαπάω.
Δεν θα σε χάσω.
Άσε με να πάω στην εκκλησία, μόνη.
Γιατί?
Ο κύριος Έλστερ, υποψιαζόμενος την ψυχική ανισορροπία της γυναίκας του...
προσέλαβε τον κύριο Φέργκουσον για να την παρακολουθεί...
φοβούμενος μην της συμβεί κάποιο κακό.
Είχατε ακούσει ότι ο κύριος Έλστερ ήταν προετοιμασμένος...
να την πάει σε κάποιο ίδρυμα...
και να την αφήσει στα χέρια των ειδικών.
Ο κύριος Φέργκισον, σαν πρόιν ντετέκτιβ, φαινόταν να είναι...
η σωστή επιλογή για τον ρόλο του φρουρού και του προστάτη.
Όπως μάθατε ήταν μία ατυχής επιλογή.
Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι καμία κατηγορία δεν θα πρέπει να επιβαρύνει τον σύζυγο.
Η καθυστέρηση του να βάλει την γυναίκα του υπό ιατρική παρακολούθηση...
ήταν από την ανάγκη του να μάθει περισσότερες πληροφορίες για την συμπεριφορά της...
τις οποίες περίμενε να μάθει από τον κύριο Φέργκισον.
Έλαβε κάθε μέτρο προστασίας για την γυναίκα του.
Δεν μπορούσε να προβλέψει την αδυναμία του κυρίου Φέργκισον...
ο φόβος του για τα ύψη....
τον έκανε αδύναμο όταν τον χρειαζόταν περισσότερο.
Όσον αφορά τον κύριο Φέργκισον...
ακούσατε τον πρόιν ανώτερό του...
τον ντετέκτιβ Χάνσεν, από αυτή τη μεγάλη πόλη του Νότου, που κατέθεσε...
για τον χαρακτήρα του και της ικανότητές του.
Ο κύριος Χάνσεν, ήταν ενθουσιασμένος.
Το γεγονός ότι άλλη μία φορά στο παρελθόν υπό τις ίδιες περιστάσεις...
ο κύριος Φέργκισον, άφησε τον συνάδελφό του να πέσει και να πεθάνει...
ο κύριος Χάνσον το ανέφερε σαν ένα δυστυχές συμβάν.
Φυσικά, θα πρέπει να συγχαρούμε τον κύριο Φέργκισον...
γιατί έσωσε μία φορά την ζωή της γυναίκας...
σε μία προηγούμενη λοξοδρόμηση που είχε όταν πήδηξε στον κόλπο.
Είναι κρίμα, γιατί αφού ήξερε της αυτοκτονικές της τάσεις...
δεν έκανε μεγαλύτερη προσπάθεια την δεύτερη φορά.
Αλλά δεν είμαστε εδώ για να κρίνουμε την πρωτοβουλία του κυρίου Φέργκισον.
Δεν έκανε τίποτα...
και ο νόμος λέει λίγα για τα πράγματα που μένουν μισά...
και για την περίεργη συμπεριφορά του...
αφού την είδε να πέφτει....
κάντε λίγο υπομονή για την ετυμηγορία σας.
Έφυγε από την σκηνή του εγκλήματος.
Ισχυρίζεται ότι έπαθε μπλάκ άουτ και δεν θυμάται τίποτα...
μέχρι την στιγμή που βρίσκετε στο δωμάτιο του στο Σαν Φρατζίσκο, αρκετές ώρες αργότερα.
Μπορείτε να το δεχτείτε, ή όχι.
Ή να πιστέψετε ότι επειδή άφησε ακόμα έναν να πεθάνει....
δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει την αδυναμία του και έφυγε.
Αυτό δεν έχει να κάνει με την ετυμηγορία σας.
Έχει να κάνει με τον ίδιο και την συνείδησή του.
Τώρα, από τα αποδεικτικά στοιχεία...
έναντι του θανάτου της Μάταλιν Έλστερ...
ο τρόπος του θανάτου της και η νεκροψία...
έδειξαν την ακριβή αιτία του θανάτου της...
οπότε η απόφασή σας δεν θα είναι δύσκολη.
Κύριοι, μπορείτε να αποσυρθείτε να θέλετε.
- Έχουμε την απόφαση. - Ευχαριστώ.
''Οι ένορκοι αποφάσισαν ότι η Μάταλιν Έλστερ αυτοκτόνησε...
ενώ δεν ήτανε στα λογικά της''
Η ετυμηγορία σας θα καταγραφεί.
Είστε ελεύθεροι.
Πάμε.
Θα σας πείραζε να του μιλήσω για λίγο?
Καθόλου.
Συγνώμη Σκότι, ήταν σκληρό.
Δεν είχε κανένα δικαίωμα να σου μιλήσει έτσι.
Ήταν δική μου υπευθυνότητα. Δεν έπρεπε να σε ανακατέψω.
Μην μου πεις τίποτα.
Φεύγω, Σκότι φεύγω για τα καλά.
Δεν μπορώ να μείνω εδώ.
Θα φύγω μακριά από τις υποθέσεις της, και τις δικές μου...
όσο πιο μακριά μπορώ.
Μάλλον στην Ευρώπη. Και πιθανόν να μην ξαναγυρίσω.
Γεια σου Σκότι.
Αν μπορώ να κάνω κάτι για σένα πριν φύγω...
Δεν υπάρχει περίπτωση να καταλάβουνε.
Εμείς ξέρουμε ποιος σκότωσε την Μάταλιν.
Έλα Σκότι, πάμε να φύγουμε από εδώ.
Είναι Μότσαρτ.
Γούλφγκανγκ Αμαντέους.
Είχα μία κουβέντα με μια κυρία στην θεραπεία με μουσική...
και μου είπε ότι ο Μότσαρτ κάνει για σένα.
Το χέρι που θα πάρει μακριά τον ιστό της αράχνης.
Αυτή το είπε.
Είναι υπέροχο που τα έχουν όλα σε κασέτες τώρα.
Έχουν μουσική για αλκοολικούς...
μουσική για μελαγχολικούς...
και μουσική για υποχόνδριους.
Απορώ τι θα γίνει αν κάποιος ανακατέψει τα αρχεία τους.
Σου έφερα κι' άλλα. Μπορείς να διαλέξεις αυτό που σου αρέσει.
Κλείνει αυτόματα.
Τζόνι, σε παρακαλώ προσπάθησε.
Δεν είσαι χαμένος. Η μαμά είναι εδώ.
Είναι ώρα?
Θα ξαναέρθω.
Θες να το κλείσω?
Ο, Τζόνι!
Δεν ξέρεις καν ότι είμαι εδώ.
Αλλά είμαι εδώ.
Μπορώ να δω τον γιατρό για ένα λεπτό?
Γιατρέ, σας θέλει η κυρία Γούντ.
Περάστε παρακαλώ.
Ναι κυρία Γούντ?
Γιατρέ, πόσο καιρό θα μας πάρει για να τον βγάλουμε από εκεί?
Δεν ξέρω σίγουρα. Σε έξι μήνες, μπορεί και σε ένα χρόνο.
Από αυτόν εξαρτάτε.
- Δεν μιλάει. - Όχι.
Υποφέρει από μελαγχολία...
μαζί με ένα κόμπλεξ ενοχής.
Κατηγορεί τον εαυτό του, για αυτό που έγινε σ' αυτή την γυναίκα.
Ξέρουμε πολύ λίγα από αυτά που έγιναν.
Θα σας πω εγώ κάτι. Ήταν ερωτευμένος μαζί της.
Αυτό περιπλέκει το πρόβλημα.
Θα σας το περιπλέξω παραπάνω ακόμα είναι ερωτευμένος.
Και θέλετε να σας πω κάτι ακόμα?
Δεν νομίζω να τον βοηθήσει καθόλου ο Μότσαρτ.
''Μονόδρομος''
- Πού βρήκατε αυτό το αυτοκίνητο? - Συγνώμη?
Το αγόρασα από τον άντρα που έμενε εδώ.
Από τον κύριο Γκάλβιν Έλστερ. Το αγόρασα όταν μετακόμισε.
Τον γνωρίζατε και την γυναίκα του!
Την κακομοίρα. Εγώ δεν την ήξερα.
Πείτε μου είναι αλήθεια ότι....
Συγνώμη.
- Καλησπέρα. - Καλησπέρα.
Ουίσκι με σόδα.
Ναι, τι θέλεις?
Μπορώ να σας κάνω μερικές ερωτήσεις?
- Για πιο πράγμα? Ποιος είστε? - Τζον Φέργκουσον.
- Αφορά κάποιο γκάλοπ? - Όχι.
- Ήθελα να σας ρωτήσω... - Μαίνεται εδώ?
Όχι, σας είδα που μπαίνατε και σκέφτηκα....
Το φαντάστικα. Τυχαία συνάντηση.
Έχετε πολύ θράσος να με ακολουθήσετε μέχρι το δωμάτιό μου.
- Φύγετε. - Απλά ήθελα να σας μιλήσω.
- Θα βάλω τις φωνές, αν δεν φύγετε σε ένα λεπτό. - Δεν θα σας πειράξω. Ειλικρινά.
Σας παρακαλώ, αφήστε με να σας μιλήσω.
- Για πιο θέμα? - Για σάς.
- Γιατί? - Γιατί μου θυμίζετε κάποια.
Το έχω ξανακούσει αυτό.
Σας θυμίζω κάποια που ήσασταν τρελά ερωτευμένος....
και σας άφησε για κάποιον άλλο...
και κυνηγάτε φαντάσματα από τότε.
Μετά με είδατε και κάτι σας θύμισα.
Δεν πέσατε και πολύ έξω.
- Δεν πιάνει το κόλπο. Καλύτερα να φύγετε. - Σε παρακαλώ άσε με να μπω.
Μπορείτε να αφήσετε την πόρτα ανοιχτή. Θέλω μόνο να σας μιλήσω.
Σας παρακαλώ.
Σας προειδοποιώ. Μπορώ να φωνάξω πολύ δυνατά.
Δεν θα χρειαστεί.
Δεν φαίνεστε σαν τον Τζακ αντεροβγάλτη.
- Τι θέλετε να μάθετε? - Το όνομά σας.
- Τζούτι Μπάρτον. - Ποια είστε.
- Ένα κορίτσι. Δουλεύω στο Μάγκνιν - Πως καταλήξατε να μαίνεται εδώ?
Είναι ένα μέρος για να μένεις, απλά.
- Δεν μαίνεται πολύ καιρό εδώ? - Τρία χρόνια περίπου.
- Πού μένατε πριν? - Σαλίνα, Κάνσας!
Τι είναι αυτό? Τι θέλετε από εμένα?
- Να μάθω ποια είστε. - Σας είπα.
Το όνομά μου είναι Τζούτι Μπάρτον. Έρχομαι από το Σαλίνα, Κάνσας
Δουλεύω στο Μάγκνιν, και μένω εδώ.
Θέλετε αποδείξεις?
Ορίστε το δίπλωμα οδήγησης από το Κάνσας.
''Τζούτι Μπάρτον, αριθμός Ζ296794
425 Μέιπλ Σαλίνα, Κάνσας.''
Βλέπεις την διεύθυνση? Είναι αυτό το μέρος, εδώ.
Δίπλωμα από την Καλιφόρνια, που εκδόθηκε 25 Μαΐου 1954.
Θέλετε να τσεκάρετε και τα δαχτυλικά μου αποτυπώματα? Ικανοποιημένος?
Είστε ή δεν είστε ικανοποιημένος, φύγετε.
Το έχετε πάρει βαριά έτσι δεν είναι?
Αλήθεια της μοιάζω?
Είναι νεκρή, έτσι δεν είναι?
Λυπάμαι....
και συγνώμη που σας φώναξα.
Εδώ είμαι εγώ με την μητέρα μου.
Αυτός είναι ο πατέρας μου.
Έχει πεθάνει. Η μητέρα μου ξαναπαντρεύτηκε, αλλά δεν τον συμπάθησα....
οπότε αποφάσισα να δω πώς είναι η Καλιφόρνια.
Είμαι εδώ τρία χρόνια.
Ειλικρινά.
- Θα φάμε μαζί το βράδυ? - Γιατί?
Αισθάνομαι ότι σας χρωστάω κάτι, μετά από όλα αυτά.
- Δεν μου χρωστάτε. - Θα έρθεις? Για χάρη μου..
- Δείπνο και τι άλλο? - Μόνο δείπνο.
Γιατί στην θυμίζω?
Γιατί θα ήθελα να φάμε μαζί.
Έχω ξαναπάει σε ραντεβού στα τυφλά.
Για να είμαι ειλικρινής έχω ''ξανακαμακωθεί''
Εντάξη, πάω να πάρω το αυτοκίνητό μου. Θα επιστρέψω σε μισή ώρα.
Καλύτερα να μου αφήσεις χρόνο να ετοιμαστώ.
Μία ώρα.
Αγαπητέ Σκότι,
Και έτσι με βρήκες.
Αυτή η στιγμή ήταν που έτρεμα αλλά και έλπιζα...
αναρωτιόμουν τι θα σου έλεγα ή τι θα έκανα αν σε ξαναέβλεπα κάποτε.
Ήθελα τόσο πολύ να σε ξαναδώ μόνο για μία στιγμή.
Τώρα θα φύγω, και εσύ θα μπορείς να σταματήσεις την έρευνά σου.
Θέλω να είσαι ήρεμος. Δεν πρέπει να κατηγορείς τον εαυτό σου.
Εσύ ήσουν το θύμα. Εγώ ήμουν το εργαλείο....
και εσύ ήσουν το θύμα του σχεδίου του Γκάβιν Έλστερ να σκοτώσει την γυναίκα του.
Εμένα με διάλεξε γιατί της έμοιαζα. Με έντυσε σας και αυτή.
Ήταν ασφαλής γιατί εκείνη ζούσε στην εξοχή και σπάνια ερχόταν στην πόλη.
Εσένα σε διάλεξε για να είσαι αυτόπτης μάρτυρας σε μία αυτοκτονία.
Η ιστορία της Καρλότας ήταν μισή αληθινή και μισή ψεύτικη...
για να σε κάνει να καταθέσεις ότι η Μάταλιν ήθελε να αυτοκτονήσει..
Ήξερε για την αρρώστια σου. Ήξερε ότι δεν θα ανέβαινες ποτέ τα σκαλιά του καμπαναριού..
Τα σχεδίασε τόσο καλά. Δεν έκανε λάθη.
Εγώ έκανα το λάθος. Ερωτεύτηκα.
Αυτό δεν ήταν μέρος του σχεδίου.
Είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί σου, και θέλω να μ' αγαπάς.
Αν είχα το θάρρος, θα καθόμουνα και θα έλεγα ψέματα...
ελπίζοντας ότι θα σε ξαναέκανα να με αγαπήσεις.
όπως είμαι, εμένα...
έτσι ώστε να ξεχάσεις την άλλη και να ξεχάσεις το παρελθόν.
Αλλά...
Δεν ξέρω αν έχω το θάρρος για να δοκιμάσω.
Άσε, θα ανοίξω εγώ.
Ορίστε.
- Ευχαριστώ και πάλη. Καληνύχτα. - Θα σε δω αύριο?
Αύριο το βράδυ?
Όχι, αύριο το πρωί.
Μα πρέπει να πάω στην δουλειά. Έχω δουλειά.
- Μην πας στην δουλειά. - Και με τι θα ζήσω με τις πετρελαιοπηγές μου στο Τέξας?
Άσε με να σε φροντίζω, Τζούντι.
Ευχαριστώ, αλλά όχι ευχαριστώ.
- Δεν καταλαβαίνεις. - Καταλαβαίνω.
Τα έχω καταλάβει αυτά από τα δεκαεφτά μου.
- Το επόμενο βήμα είναι... - Όχι.
Όχι? Τότε τι?
Θα μπορούσαμε απλά...
να βλεπόμαστε πολύ....
Γιατί?
Γιατί στην θυμίζω?
Αυτό δεν είναι και τόσο κολακευτικό.
Και τίποτε άλλο?
Ούτε αυτό είναι τόσο κολακευτικό.
Θέλω μόνο να είμαι μαζί σου όσο πιο πολύ μπορώ.
Λοιπόν...
Νομίζω ότι θα μπορούσα να τηλεφωνήσω στο μαγαζί το πρωί και...
να πω κάποια δικαιολογία.
Εκείνο μου αρέσει.
- Αυτό? - Ναι.
Είναι πολύ ωραίο.
Ορίστε. Θα βάλουμε αυτό και μετά θα αγοράσουμε αυτά τα ρούχα.
- Αλήθεια? - Ναι, εκεί στο Ράνσοχοφς.
Το καλύτερο. Πόσο κάνει?
Πέντε σεντς. Ευχαριστώ.
- Δεν χρειάζεται. - Μα το θέλω.
Όχι δεν είναι αυτό. Καμία σχέση.
Μα είπατε γκρι, κύριε.
Θέλω ένα συνηθισμένο, απλό ταγιέρ.
- Μα, μου αρέσει αυτό, Σκότι. - Όχι δεν είναι το σωστό.
Ο κύριος φαίνεται ότι ξέρει τι θέλει.
Εντάξη, Θα το βρούμε.
- Σκότι, τι κάνεις? - Προσπαθώ να σου αγοράσω ένα ταγιέρ.
Μα μου αρέσει το δεύτερο που φόρεσε.
- Και αυτό είναι πανέμορφο. - Όχι κανένα από αυτά δεν είναι σωστά.
Νομίζω ότι ξέρω πιο ταγιέρ ενοείτε. Το είχαμε κάποτε.
Αφήστε με να κοιτάξω. Μπορεί να έχουμε ακόμα αυτό το μοντέλο.
Ευχαριστώ.
Θέλεις το ταγιέρ που φορούσε αυτή. Θέλεις να ντύνομαι σαν και αυτή.
Θέλω να είσαι όμορφη. Ξέρω τι θα σου πηγαίνει.
Δεν θα το κάνω.
Δεν έχει διαφορά για σένα.
Θέλω μόνο να δω...
Δεν θέλω τίποτα. Θέλω να φύγω από εδώ.
- Τζούντι, κάντο για μένα. - Εδώ είμαστε.
- Αυτό είναι. - Το φαντάστικα.
- Δεν μου αρέσει. - Θα το πάρουμε. Της κάνει?
Μπορεί να θέλει κάποια μεταβολή αλλά είναι στο νούμερο της κυρίας.
Θα το φέρουμε να το δοκιμάσει σε ένα λεπτό.
- Σε πόσο καιρό θα είναι έτοιμο? - Λοιπόν....
- Μπορούμε να το έχουμε σήμερα? - Αν είναι απαραίτητο.
Είναι. Τώρα θα θέλαμε να δούμε ένα φουστάνι για δείπνο...
κοντό, μαύρο, με μακριά μανίκια και τετράγωνο λαιμό.
Χριστέ μου!
Σοβαρά ξέρετε τι θέλετε, κύριε. Θα δω τι έχουμε.
Αυτά είναι. Τα έχετε σε καφέ?
- Ναι. - Ωραία.
Πιές το μια και κάτω, σαν φάρμακο.
Γιατί τα κάνεις όλα αυτά? Σε τι καλό μπορούν να βγουν?
Δεν ξέρω.
Σε τίποτα καλό, υποθέτω.
Θα ήθελα να με αφήσεις μόνη. Θέλω να φύγω.
Μπορείς να φύγεις, ξέρεις.
Δεν θα με άφηνες.
Και δεν θέλω να φύγω.
Θα σου πω κάτι. Αυτές οι λίγες ημέρες...
είναι οι πιο ευτυχισμένες μέρες τον τελευταίο χρόνο.
Το ξέρω, γιατί....
γιατί σου την θυμίζω.
Και όχι και τόσο πολύ.
Όχι Τζούντι, είσαι και εσύ.
Υπάρχει κάτι σε σένα που....
- Δεν θέλεις ούτε να με αγγίζεις. - Ναι θέλω.
Δεν θα μπορούσα να σου αρέσω εγώ, μόνο εγώ, όπως είμαι?
Όταν πρωτοβγήκαμε ήταν ωραία, περνούσαμε καλά.
Και μετά ξεκίνησες με τα ρούχα.
Θα τα φορέσω αυτά τα καταραμένα ρούχα αν το θέλεις...
αν σου αρέσω ''εγώ''.
Το χρώμα των μαλλιών σου.
Τζούντι σε παρακαλώ. Εσένα δεν σε πειράζει.
Αν...
Αν σε αφήσω να με αλλάξεις, θα είναι αρκετό?
Αν κάνω ότι μου πεις...
θα με αγαπήσεις?
Εντάξη, θα το κάνω.
Δεν με νοιάζει πλέον για τον εαυτό μου.
Έλα. Ας κάτσουμε δίπλα στην φωτιά.
Φοβάμαι πως θα πάρει αρκετές ώρες.
Η κυρία πιστεύει πως θα θέλατε να πάτε σπίτι.
Θα έρθει αμέσως μόλις τελειώσει.
Πείτε της ότι θα πάω στο ξενοδοχείο της και θα την περιμένω.
- Είστε σίγουρη για το χρώμα των μαλλιών? - Ναι, είναι εύκολο χρώμα.
- και τα υπόλοιπα.... - Ναι ξέρουμε τι θέλετε.
Ευχαριστώ.
Λοιπόν?
Θα έπρεπε να ήταν πιασμένα στον λαιμό.
Σου το είπα.
Το δοκιμάσαμε. Απλά, δεν μου πήγαινε.
Σε παρακαλώ Τζούντι.
- Πού θα πάμε για δείπνο? - Όπου θέλεις.
- Στου Έρνυ. - Σου αρέσει στου Έρνυ έτσι?
Παρ' όλα αυτά είναι το μέρος μας.
Για σου, αγάπη μου. Σου αρέσω?
- Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούσες να πεις? - Έλα εδώ.
Όχι. Θα με τσαλακώσεις.
Αυτό είχα σκοπό.
Πολύ αργά. Έχω βαφτεί.
Ξαφνικά πείνασα.
- Μήπως θα ήθελες να πάμε κάπου αλλού? - Όχι ωραία είναι στου Έρνυ.
Θα πάρω μία από αυτές τις μεγάλες μπριζόλες.
Για να δω. Για αρχή νομίζω θα....
Θα με βοηθήσεις με αυτό?
Το έπιασα.
- Πώς κλείνει? - Δεν βλέπεις?
- Ορίστε. - Ευχαριστώ.
Είμαι σχεδόν έτοιμη. Το μόνο που χρειάζομαι είναι το κραγιόν μου.
Που το έχω βάλει? Εδώ ήταν πριν ένα λεπτό.
Αναρωτιέμαι αν είναι εδώ.
Νάτο.
Είμαι έτοιμη.
Αλλά πρώτα τσαλάκωσε με λίγο.
Είσαι δικός μου τώρα, έτσι δεν είναι?
Τι θα έλεγες να πάμε κάπου έξω από την πόλη για δείπνο?
- Ίσως ένα περίπατο στην χερσόνησο. - Αν θέλεις.
Πηγαίνουμε απελπιστικά μακριά.
Απλά θέλω να οδηγήσω.
Πεινάς πολύ?
Όχι, είμαι εντάξη.
Που πάμε?.
Ένα τελευταίο πράγμα που πρέπει να κάνω...
και μετά θα είμαι ελεύθερος από το παρελθόν.
- Γιατί είμαστε εδώ? - Σου είπα.
Πρέπει να γυρίσω πίσω στο παρελθόν για μία ακόμα φορά.
Ακόμα μία για τελευταία φορά.
Γιατί εδώ?
Η Μάταλιν πέθανε εδώ.
- Δεν θέλω να πάω. - Όχι, σε χρειάζομαι.
Γιατί?
Θέλω να γίνεις η Μάταλιν για λίγο.
Όταν τελειώσουμε θα ήμαστε και οι δύο ελεύθεροι.
- Φοβάμαι. - Όχι πρέπει να σου πω για την Μάταλιν.
Εκεί ακριβώς.
Την φίλησα εκεί για τελευταία φορά.
Μου είπε, ''Αν με χάσεις, να ξέρεις ότι σ' αγαπώ...
και ότι ήθελα να συνεχίσω να σ' αγαπώ''
Είπα, ''Δεν θα σε χάσω'' Αλλά την έχασα.
Μετά γύρισε...
και έτρεξε μέσα στην εκκλησία.
Και όταν την ακολούθησα, ήταν πολύ αργά.
Δεν θέλω να πάω εκεί μέσα.
Είναι πολύ αργά.
Σκότι, εγώ....
Δεν μπορούσα να την βρω.
Μετά άκουσα τα βήματά της στα σκαλοπάτια.
Έτρεχε πάνω στο καμπαναριό.
Ακριβώς εδώ.
Βλέπεις? Έτρεχε πάνω στα σκαλιά...
πέρασε μέσα από την καταπακτή στην κορυφή του καμπαναριού.
Προσπάθησα να την ακολουθήσω αλλά δεν μπόρεσα να ανέβω στην κορυφή.
Τις περισσότερες φορές κάποιος δεν έχει δεύτερη ευκαιρία.
Θέλω να σταματήσω να είμαι κυνηγημένος.
Εσύ είσαι η δεύτερη ευκαιρία μου.
Πάρε με από εδώ.
Μοιάζεις με την Μάταλιν τώρα. Ανέβα τις σκάλες.
Θα σε ακολουθήσω.
Μέχρι εδώ πήγα, αλλά εσύ προχώρησες κι άλλο.
Θυμάσαι?
Το μενταγιόν Μάταλιν. Αυτό ήταν το παραπάτημα.
Θυμήθηκα το μενταγιόν.
- Άσε με να φύγω. - Όχι θα πάμε πάνω στο καμπαναριό.
Δεν μπορείς. Φοβάσαι.
Θα το δούμε.
- Αυτή είναι η δεύτερη ευκαιρία μου. - Σε παρακαλώ.
Ήξερες εκείνη την ημέρα ότι δεν μπορούσα να σε ακολουθήσω.
Ποιος ήταν εκεί πάνω? Ο Έλστερ και η γυναίκα του?
Και αυτή ήταν που πέθανε. Η αληθινή του γυναίκα, όχι εσύ.
Εσύ ήσουνα η αντικαταστάτρια, έτσι δεν είναι?
- Ήταν νεκρή ή ζωντανή όταν... - Νεκρή! Της είχε σπάσει τον λαιμό.
Δεν το ρίσκαρε.
Όταν ανέβηκες πάνω, την έσπρωξε από το καμπαναριό και εσύ φώναξες. Γιατί?
Ήθελα να τον σταματήσω. Έτρεξα πάνω για να τον σταματήσω.
Γιατί φώναξες, αφού με είχατε ξεγελάσει τόσο καλά μέχρι τότε?
Έπαιξες την γυναίκα του πολύ καλά. Σε μεταμφίεσε, έτσι δεν είναι?
Σε μεταμφίεσε όπως και εγώ, μόνο πολύ καλύτερα.
Όχι μόνο τα ρούχα, τα μαλλιά, αλλά και την έκφραση, τους τρόπους τα λόγια...
και εκείνα τα όμορφα ψεύτικα οράματα.
Πήδηξες μέσα στην θάλασσα! Πάω στοίχημα ότι είσαι απίθανη κολυμβήτρια.
- Έτσι δεν είναι? - Ναι.
Τότε τι έκανε? Σε εκπαίδευσε? Κάνατε πρόβες?
Σου είπε τι ακριβώς να κάνεις, τι να πεις?
Ήσουνα πολύ καλή μαθήτρια, έτσι δεν είναι?
Γιατί διαλέξατε εμένα?
Για το ατύχημά σου.
Ήμουνα ο κατάλληλος δεν ήμουν?
Ήμουν κατά παραγγελία μάρτυρας.
Εγώ το δημιούργησα.
Τι θα κάνεις?
Θα πάμε πάνω και θα κοιτάξουμε την σκηνή του εγκλήματος.
Έλα.
Εδώ έγινε.
Και οι δύο κρυφτήκατε εκεί και περιμένατε να φύγουν όλοι...
μετά κατεβείκατε κρυφά κάτω και πήγατε στην πόλη.
Και μετά ήσουν το κορίτσι του, ε?
Τι έγινε?
Σε παράτησε, ε?
Αφού πήρε όλα τα λεφτά της γυναίκας του και την ελευθερία και την δύναμη....
σε παράτησε.
Αλλά ήξερε ότι ήταν ασφαλής, ότι δεν θα μιλούσες.
- Σου έδωσε τίποτα? - Λίγα χρήματα.
Και το μενταγιόν. Το μενταγιόν της Καρλότας.
Αυτό ήταν το λάθος σου.
Δεν έπρεπε να κρατάς σουβενίρ από έναν φόνο.
Δεν έπρεπε να ήσουν....
Δεν έπρεπε να ήσουν τόσο συναισθηματική.
Σε αγάπησα τόσο πολύ.
Ήμουνα ασφαλής όταν με βρήκες.
Δεν μπορούσες να αποδείξεις τίποτα.
Αλλά όταν σε ξαναείδα δεν μπορούσα να φύγω.
Σε αγάπησα και εγώ. Το ήξερα ότι κινδύνευα να με αναγνωρίσεις...
αλλά σε άφησα να με αλλάξεις γιατί σε αγάπησα και σε ήθελα.
Σε παρακαλώ. Με αγάπησες. Τώρα προστάτεψέ με.
Είναι πολύ αργά.
Δεν μπορούμε να την φέρουμε πίσω.
Άκουσα φωνές.
Ο Θεός να την λυπηθεί.