Ανοιξε το.
Μη.
- Πρεπει να δουμε αν - - Ξερω.
Αλλα οχι ακομη.
Ας περιμενουμε ετσι ενα λεπτο.
Φίλιπ, δεν εχουμε πολυ χρονο.
Το σκοταδι σε κανει ετσι. Κανεις δεν νοιωθει ασφαλης.
Κανενας που να υπηρξε παιδι. Θα ανοιξω αυτα, ενταξει;
Οριστε. Πολυ καλυτερα.
Τι ωραιο απογευμα.
Κριμα που δεν το καναμε με ανοιχτες κουρτινες στο ηλιοφως.
Λοιπον...
Δεν μπορεις να τα'χεις ολα, ε;
Εγινε την ημερα τουλαχιστον.
Ενταξει, Φίλιπ;
- Ναί. - Ωραια.
Καλυτερα να τα κρύψεις στο συρταρι πισω απο το κουτι.
Ειναι μουσειακο κομματι τωρα.
Πρεπει να το φυλάξουμε για το μελλον,
αλλα ειναι τοσο καλο κρυσταλλο που θα χαλασουμε το σετ.
Εκτος αυτου, Ο Ντείβιντ Κέντλεϋ ηπιε το τελευταιο του ποτο εδω.
Επρεπε να ναι τζιντζερ ειλ, η καλυτερο.
δεν ηταν στο χαρακτηρα του Ντείβιντ να πινει διεφθαρμενα ποτα οπως το ουισκι.
Και εκτος του χαρακτηρα του να δολοφονηθει, επισης.
Δεν ηταν; Οι καλοι αμερικανοι πεθαινουν νεοι στη μαχη.
Οι Ντείβιντ αυτου του πλανητη απλως πιανουν χωρο,
γι'αυτο ηταν το τελειο θυμα για τον τελειο φονο.
Βεβαια ηταν και προπτυχιακος φοιτητης του Χαρβαρντ.
Αυτο δικαιολογει το φονο του.
Πεθανε και τον σκοτωσαμε εμεις. Αλλα ειναι εδω ακομη.
Σε οχτω ορες θα βρισκεται στον πατο της λιμνης.
Στο μεταξυ, ειναι εδω.
- Τι κανεις; - Δεν ειναι κλειδωμενο.
Καλυτερα. Ειναι πιο επικινδυνο. Και η κλειδαρια ειναι παλια, δεν θα δουλευει.
Μακαρι να δουλευε. Μακαρι να ηταν μακρια απο εδω.
Μακαρι να ηταν καποιος αλλος.
Ειναι λιγο αργα γι' αυτο, δεν νομιζεις;
Ποιον θα προτιμουσες, Κένεθ;
Δεν ξερω, οποιοσδηποτε θα ηταν εξισου καλος...
η εξισου κακος μ'αυτον.
Εσυ, ισως. Με τρομαζεις.
Παντα με φοβιζες, απο την πρωτη μερα στη σχολη.
Μερος της γοητειας σου, υποθετω.
Αστειευομαι, Μπράντον.
Προφανως δεν το αντεχω οπως εσυ, και σε πειραζω λιγο.
- Αυτο ειναι χαζο, ε; - Ναί, πολυ.
Να πιω κατι τωρα;
Μα βεβαια. Ειναι γεγονος. Επιβαλλεται σαμπανια.
- Σαμπανια; - Εβαλα μια στον πάγο.
- Ποτε την εβαλες; - Λιγο πριν ερθει ο Ντείβιντ.
- Ηξερες οτι θα πετυχει. - Φυσικα.
Ποτε δεν εκανα τιποτα αν δεν γινοταν τελεια.
Παντα ευχομουν να εχω ενα καλλιτεχνικο ταλεντο.
Ε, ο φονος ειναι μια μορφη τεχνης.
Το να σκοτωνεις μπορει να ειναι τοσο ικανοποιητικο οσο το να δημιουγεις.
Φίλιπ, καταλαβαινεις οτι εγινε ακριβως οπως το σχεδιασαμε;
Δεν πηγε τιποτε στραβα. Ηταν τελειο.
- Ναί. - Ενας αψεγαδιστος φονος!
Σκοτωσμα για τον κινδυνο και την χαρα του να σκοτωνεις.
Ειμαστε υπεροχα ζωτανοι.
Δεν αρκει η σαμπανια, για την περισταση.
Θα την δεχτω, ωστοσο.
Δεν φοβασαι πια, ετσι;
Κανενας μας δεν πρεπει να φοβαται.
Αυτη ειναι και η διαφορα μας με τους αλλους.
Αυτοι μιλουν για το τελειο εγκλημα αλλα δεν το διαπραττουν ποτε.
Κανεις δεν κανε εγκλημα μονο... για το εγκλημα.
Κανεις εκτος απο μας.
- Δεν φοβασαι πια, ε; - Οχι.
Ουτε εμενα;
- Οχι. - Καλο αυτό.
Με εξεπληξες, οπως παντα.
Ακομα καλυτερα.
Στην υγεια του Ντείβιντ, φυσικά.
- Μπράντον, πως αισθανθηκες; - Ποτε;
Οταν το εκανες.
Δεν ξέρω, αληθεια.
Δεν θυμαμαι να αισθανθηκα πολλα,
μεχρι το σωμα του να ακινητοποιηθει
και να καταλαβω οτι τελειωσε.
- Και τοτε; - Ενοιωσα εκστασιασμενος.
Ε.. Εσυ πως αισθανθηκες;
Ω, Εγω... Εγω...
- Μηπως το παρτυ ειναι λαθος; - Οχι, ειναι η τελευταια πινελιά.
Ακομα περισσοτερο, η υπογραφη των καλλιτεχνων.
Διαφορετικά θα ειναι σάν, ε...
Να φτιάχνεις εναν πινακα και να μην τον κρεμάς;
Δεν θα το έλεγα ετσι.
Μπορεί να καταλήξουμε εμείς κρεμασμενοι εξαιτίας του πάρτυ .
Αηδίες. Θα είναι το πιο διασκεδαστικό πάρτυ.
- Με αυτούς; - Εντάξει, είναι βαρετοι.
Οι Κέντλεϋ ειναι οι πιο βαρετοι αλλα επρεπε να προσκληθούν.
Εξ'αλλου, ειναι οι γονείς του Ντείβιντ.
Αυτο δεν κανει πιο ευκολο το να τους μιλησεις.
Μην ανησυχεις. Η κακομοιρα η Τζάνετ θα τους αναλάβει.
Ποντάρει στο να ρίξει τον Ντείβιντ.
Δεν πιστεύω οτι θα τα καταφερει, μαλλον
- Εσυ; - Οχι, δεν νομιζω.
Μπορει να γυρίσει στον Κένεθ σημερα.
Παραδεξου το, ηταν προνοητικό εκ μέρους μου με βάση τα γεγονότα...
- Φίλιπ; - Τι;
- Παρε το αλλο. - Γιατι;
Μην σε νοιαζει. Ελα μαζι μου.
- Τι τρεχει; - Θα δεις. Ειναι ευφυέστατο.
Τι διαβολο κάνεις;
Κανω το εργο μας μοναδικό.
- Μπράντον, το παρατραβάς. - Γιατι; Τι εννοείς;
Θα ηταν ωραία να φάμε εδω...
Εδω πάνω.
Δεν είναι καλη ιδέα;
Ετσι, κανεις δεν θα δοκιμάσει να το ανοιξει.
Δεν νομιζω πως με εκτιμάς, Φίλιπ.
Τωρα αρχίζω, Μπράντον.
Ελα, δεν εχουμε χρονο. Η Κα Ουίλσον θα επιστρεψει συντομα.
Ξεχασες να δανειστεις το κλειδι της; Επρεπε να το φανταστω -
Δεν το ξεχασα. Το εχω το κλειδι.
- Α, ωραια. - Πως θα το εξηγησεις αυτο;
- Δεν χρειαζεται. - Πρεπει να εχουμε μια δικαιολογια.
- Δεν μπορουμε να τον αφησουμε μονο. - Πρεπει να εχουμε εξηγηση για τους αλλους.
Ασε να σκεφτω.
Αληθεια, με ταραζεις ευκολα Φίλιπ.
Εχουμε μια απλη εξηγηση
ακριβως εδω.
Γιατι ακριβως ανησυχεις, Φίλιπ;
Ο Κος Κέντλεϋ ερχεται κυρίως να δει τα βιβλια.
Τι καλυτερο απο το να τους εχουμε στην τραπεζαρια
ωστε ο φτωχος γερος να τα βρισκει ευκολα.
Δεν ειμαστε προνοητικοι;
Εμπρός; Α, φυσικά.
- Ξεκινα με τα βιβλια - - Ποιος ειναι;
Η Κα Ουίλσον.
Μπράντον;
Μπράντον!
Τι διαβολο; Δεν εχεις μυαλο να...
Τι ειναι;
- Αντε λοπον, τραβα το εξω. - Δεν μπορω.
Αν η Κα Ουίλσον ηταν εδω, θα το τραβαγε εκείνη!
Μια ηλιθια συμπεριφορα σαν κι'αυτη θα ηταν σαν ομολογία.
Παρε αυτά και συμμαζεψε τον εαυτό σου.
Αν μου αφηνες το φως ανοικτο, θα το εβλεπα.
Ενταξει! Εισαι τελειος.
Πρεπει να ειμαστε, Φίλιπ.
Συμφωνησαμε το μονο μας εγκλημα να ειναι το να κανουμε λάθος.
- Η αδυναμια ειναι λαθος. - Επειδη ειναι ανθρωπινη;
Επειδη ειναι συνηθισμενη. Δεν θα αφησω κανενα μας να..
Μου χρωστάς $2.40 για το ταξι, με το φιλοδωρημα.
Αν δεν ηταν η κινηση, θα ημουν εδω μιση ωρα πριν.
Ενταξει. Δεν περιμεναμε να ερθετε πιο πριν.
Πηγα σε πεντε μαγαζια για την παστα μου μας αρέσει.
Οι τιμές ομως! Δεν ηθελα να πετάξω τα λεφτά.
Ετσι, πηγα στο μαγαζι που πηγαινει ο Κος Καντέλ.
Μα την αληθεια, την επομενη φορα το μονο που θα..
Καλησπέρα, Κα Ουίλσον.
μπορω να ρωτησω, τι συμβαινει στο τραπέζι μου;
Μετακινουμε τα πραγματα λιγο.
Εε...
Πιστευα οτι το τραπέζι μου ηταν πολυ ωραιο.
Α, ηταν πολυ ωραίο.
Αλλα ο Κος Κέντλεϋ ερχεται να δει τα παλια βιβλία.
Ειναι ωραιο γερος ανθρωπος να γονατιζει για να τα δει;
Φαίνεται λιγο παράξενο.
- Παράξενο; - Πολύ.
Ιδιαίτερα τα καντηλέρια. Δεν ανήκουν εδω.
Αντιθέτως, συνιστούν ... ενα βωμό θυσίας,
με σωρό τα φαγητά για την θυσιαστηρια τελετή.
Χμ, το "σωρός" ειναι σωστό.
Δεν υπαρχει και πολύς χώρος, ε, Κε Φίλιπ;
Ω, θα τα καταφέρετε.
Εσείς θα με πεθάνετε. Τι θα κάνετε με τα βιβλία;
Θα τα βάλουμε στο τραπέζι.
Παλαβή ιδεα, η αποψή μου.
Ποιπόν, εχω πολλά να κάνω για να το συζητήσω.
Εξακολουθώ να το βρίσκω παραξενο.
- Τι διάβολο συμβαίνει; - Ημουν βέβαιος οτι θα το πρόσεχε.
- Τι πράγμα; - Το σχοινί, φυσικά.
Μπράντον, πρεπει να το κρύψουμε.
- Γιατί; - Γιατί;
Ναί, Γιατί; Ενα κοινο σχοινί ειναι, υπάρχει σε κάθε σπιτι.
Γιατί να το κρύψουμε;
Ανηκει στο συρτάρι της κουζίνας.
- Κα Ουίλσον; - Ναι;
Εχει σαμπάνια στον καταψύκτη.
- Θα σερβίρουμε σαμπάνια; - Και βέβαια.
Α, τετοιο πάρτυ είναι. Καλύτερα να φτιαχτώ λίγο.
Σερβίρουμε σαμπάνια στου Κου Καντέλ σε εξαιρετικές περιπτωσεις.
Κάποτε μάλιστα ηπιαμε μαζί ενα ποτήρι στα γενεθλια μου.
Σήμερα, Κα Ουίλσον, θα εχετε την ευκαιρία να το αναβιώσετε.
Μπορώ; Ο Κος Καντέλ θα ερθει.
Ω, Ο Κος Καντέλ ειναι πολύ καλος.
- Ο Ρούπερτθα ερθει; - Ναί, νομίζω σου το 'πα.
Οχι, δεν μου το'πες.
Καποιοι λένε πως ειναι παραξενος, αλλω εγώ ελεγα...
Καλα, τουλαχιστον θα μπορούσα να ολοκληρώσω.
Νομιζα πως σου άρεσε ο Ρούπερτ.
- Μου αρεσει. - Τότε;
Απο ολο τον κόσμο, μόνο ο Ρούπερτ Καντέλ μπορει να υποπτευθεί.
Ειναι ο μονος που μπορει να εκτιμήσει την καλλιτεχνικη μας σκοπιά.
- Αυτό με εξιτάρει. - Χαιρομαι που σε εξιτάρει. Εγω φοβάμαι.
Κρατα χαμηλά την φωνη σου.
Θα ηταν πολυ ευκολο με τους αλλους και τον Φίλιπ, πολυ βαρετό.
Τον Ρούπερτ, σκέφτηκα καποια στιγμή να συμμετέχει.
- Γιατί δεν τον κάλεσες; Καλύτερα θα ταν. - Δεν εχει το θράσος.
Θεωριτικα, θα συμετείχε. Ειναι πανεξυπνος.
Αλλα ειναι λιγο επιλεκτικός.
Θα μπορουσε να εφευρει και να θαυμάσει αλλα οχι να πράξει.
Γι' αυτό είμαστε ανώτεροι. Εχουμε θρασος. Ο Ρούπερτ οχι.
Ο Κος Καντέλ τραυματιστηκε στον πόλεμο με το θάρρος του. Το μανικι σου μπαίνει στο πιάτο.
Εφτασαν. Ετοιμοι;
Οσο ποτέ.
Μην ασχοληθεις με το πιάνο και χασεις το φαγητό.
Αδυνατίζεις.
Και μην φάνε την πάστα πριν δοκιμάσεις.
Ας ελπισουμε οτι θα εχει επιτυχια. Α, ο δισκος μου.
Παρτε το στην κουζινα. Παω στην πορτα.
Δεν θα αργουσαμε τοσο αν κρατούσατε το τραπεζι μου...
Η πλάκα αρχιζει.
- Γειά, πέρασε. - Πως εισαι, Μπράντον;
- Καλά. Βαλε το καπέλο σου εκεί. - Ευχαριστώ.
Παει καιρός.
Ναί, να γιατί ακούστικα παράξενα στο τηλέφωνο. Σε ξαφνιασα ε;
- Γειά, Κένεθ. Χαιρομαι που σε βλέπω. - Και εγω.
- Εκανες τιποτα τελευταια; - Α, τιποτα σημαντικό. Εσύ;
Προετοιμαζομαι για τις εξετασεις. Πρεπει να τα μάθω ολα πρίν τους αλλους.
- Ηρθα πρώτος; - Ναι.
Γιατί ερχομαι παντα νωρίς στα πάρτυ;
Ισως γιατι είσαι στην ώρα σου.
Κα Ουίλσον, σαμπάνια.
Ω.
Δεν... Δεν εχει καποιος γενεθλια, ε;
Μην ανησυχεις, Κένεθ. Ειναι σχεδον το αντίθετο.
Το αντίθετο;
Ο Φίλιπ μας αποχαιρετά προσωρινά. Θα τον πάω στο Κονέκτικατ.
Ω. Που πηγαινεις;
Στις μητερας του Μπράντον για λιγες εβδομαδες.
- Θα με κλείσουν μέσα. - Τι;
Για να εξασκειται στο πιάνο εξι ωρες την ημέρα.
- Κανονισα το ντεμπουτο του. - Στο Πολιτιστικο Κέντρο.
Υπέροχα. Ελπιζω να τους καταπλήξεις.
Ευχαριστώ.
Μμμ, πολύ διακοσμητικό.
Βρίσκεις;
- Ει. - Τι ειναι;
- Ειναι τιμή μου. - Α, Γιατί;
Μοιάζει με αποχαιρετιστηριο πάρτυ.
Ε, μ'ενα σμπαρο δυό τρυγόνια.
Το πάρτυ ειναι και για τον Κο Κέντλεϋ.
- Τον πατέρα του Ντείβιντ; - Ναί.
Α. Ο... Ντείβιντ θα ερθει;
- Φυσικά. - Ποιος άλλος θα ερθει;
Τους γνωρίζεις ολους, αν αυτό αναρωτιέσαι.
- Οι Κέντλεϋ, Η Τζάνετ Ουόκερ - - Η Τζάνετ;
Ναί. Νομισα πως θα χαρεις να την δεις.
Δεν ειναι ετσι;
Μπράντον, Η Τζάνετ και εγω τελειώσαμε.
- Δεν το ηξερες; - Οχι, συγνώμη.
Μα, εσυ το ηξερες, Φίλιπ!
Ε, ακουσα κατι φημες, αλλα δεν δινω σημασία πάντα.
Μακαρι να εδινες.
- Γιατί; - Γιατι η Τζάνετ και ο Ντείβιντ -
Γειά, Κα Ουίλσον.
- Μπορώ; - Παρακαλώ.
Χαμογέλα. Αισθανομαι τις πιθανοτητες σου με την κυρία να βελτιώνονται.
- Τι εννοείς; - Τζάνετ.
Γειά σας, παίδια. Αγγελε μου!
Πρόσεχε τα μαλλιά. Μου πήραν ωρες.
- Μυρίζεις θεσπεσια. Τι ειναι; - Αυτο που μου χαρισες τα Χριστουγεννα.
- Το ξερα οτι εχω καλο γουστο. - Εχεις. Εισαι υπέροχη.
Δεν θα ειμαι μεχρι να τα πληρωσω.
Ηταν αστειο; Δεν ξερω ποτε ειμαι αστεια.
Οποτε προσπαθω, πεταω κοτσάνα.
- Φίλιπ, καλε μου. - Γειά.
Τι ακουσα για σενα και το Πολιτιστικο Κέντρο;
Στο τελος θα μας κανεις καμια πλακα και θα...
γινεις τρομερα διάσημος.
Πιστευω πως γνωριζεστε.
- Γειά σου, Κεν. - Γειά σου, Τζαν.
Εκπληκτικο, ε; Μαλλον απορυθμίστικα.
Τι θα ελεγες σε λιγη σαμπάνια;
'Γειά σου, σαμπάνια. '
Καταλαβαινεις τωρα τι εννοω για τα αστεια μου;
- Τι γινεσαι, Κεν; - Καλα, ευχαριστώ.
- Πως παει η καινουργια δουλειά; - Τι κάνεις;
Γραφω την ιδια στηλη για το πως να εισαι πάντα σε φόρμα.
- Που, αυτη τη φορα; - Ενα ασουλουπωτο περιοδικο,το "Ελξη".
Ευχαριστώ, γλύκα.
- Καινούργιος ο πίνακας; - Ναι, πως σου φαίνεται;
- Τι είναι; - Νεα Αμερικανική Λιτότης.
Εχω μια αμερικάνα αδελφή.
Ειναι τριών και ζωγραφιζει λιτά.
Παλιοπαιδο.
- Γιατί; - Δεν εχεις αλλο ενα στο φουαγίε;
Δεν νομίζω. Ποιο;
Αυτό.
- Θα σε πινίξω, Μπράντον. - Μα τι εκανα;
Μερικές φορες, το χιουμορ σου ειναι βάρβαρο, γλύκα.
Τι σχολιάζετε εδω;
- Γιατί καλεσες τον Κένεθ; - Γιατί οχι;
Ξερεις γιατί δεν θα 'πρεπε.
Χωρίσαμε καιρο τώρα και ειμαι σχεδον αρραβωνιασμένη με τον καλυτερό του φίλο.
- Ντείβιντ; - Ναί, Ντείβιντ.
Αυτό μπερδεύει λιγο τα πράγματα.
Συγνώμμη, αλλα δυσκολεύομαι να παρακολουθήσω τα φλέρτ σου.
Μετα απο εμένα ο Κένεθ, και τώρα ο Ντείβιντ.
Γιατί η αλλαγη απο τον Κένεθ στον Ντείβιντ, τελος παντων;
- Προφανώς, ειναι πιο καλός. - Σιγουρα ειναι πιο πλουσιος.
Επεσες ακομη πιο χαμηλά, γλύκα.
- Μου εβαλε 'Δ' στην ενορχηστρωση. - Ενταξει το ποτό σου;
Ποσα χρονια εχω να πώ, 'ω, με γαργαλαει'; Εσυ μην μιλάς.
- Ακουσα οτι θα ερθει ο Ρούπερτ. - Τον καλεσαμε, αλλα πότε δεν ξέρεις.
- Ευχομαι να ερθει. Πως ειναι; - Ποιος ειναι αυτός;
Ο Ρούπερτ Καντέλ ηταν δασκαλος μας στο προπαρασκευαστικό.
Δασκαλος των τριών σας;
Τεσσάρων. Προσπαθησε απεγνωσμενα να διδαξει και τον Ντείβιντ.
Ο Ρούπερτ ειναι εκδοτης τωρα, ε;
Πετυχημενος; Μπορει να μου βρει δουλειά.
Ο Ρούπερτ εκδιδει μονο βιβλια που του αρεσουν, κυριως φιλοσοφία.
Α. Μικρο μεγεθος, μεγαλα λόγια, καθολου πωλήσεις.
- Σωστά. - Ο Ρούπερτ ειναι ακραίος.
Ξερεις οτι διαλεγει τα βιβλια του υποθέτοντας οτι
οι ανθρωποι οχι μονο διαβαζουν αλλα σκεφτονται κιολας;
- Παραξενος τυπος, αλλα του γουστου μου. - Παντα ηταν.
Τι βαρετες συναθροίσεις ειχατε στο σχολειο εσυ και ο Ρούπερτ!
Ο Μπράντον καθοταν με τις ωρες στα ποδια στου δασκάλου.
Ο Μπράντον στα ποδια κάποιου! Ποιος ειναι αυτός ο Ρούπερτ;
- Ελεγε τα πιο παραξενα πράγματα - Αλήθεια; Τι είδους;
Ο Κένεθ μαλλον εννοει την αμηχανία του Ρούπερτ με τα συμπεφωνημένα.
Πιστευει για παραδειγμα οτι ο φόνος ειναι-
προνόμιο μονο λίγων ανθρωπων. - Ναί.
Αφηστε, Κα Ουίλσον, Θα ανοιξω εγω.
- Κε Κέντλεϋ. χαιρομαι που ηρθατε. - Ευχαριστώ, Μπράντον.
Η Κα Κέντλεϋ δεν ειναι καλα, ετσι ειπα να φερω την νύφη μου,
Την Κα Ατουότερ, που μενει μαζι μας.
- Χαρα μας. - Δικη μου χαρα, καλο μου παιδι.
Ειμαι στη Νέα Υόρκη δυο βδομαδες. Η Άλις ειναι συνεχεια αρρωστη.
Ο Χένρι πάντα ταξινομεί την βιβλιοθήκη του.
Ω, Οχι, Αννίτα. Καμια φορα, διαβαζω κανενα απο τα βιβλια μου.
Μα ειμαι σε επισκεψη. Ειναι μονο το δευτερο παρτυ.
- Μαλλον ειναι δικαιο - - Να παρω τα πραγματα σας.
- Λυπαμαι που η Κα Κέντλεϋ ειναι άρρωστη. - Ω, ενα κρυωμα ειναι.
Τα κρυωματα ειναι επικινδυνα αυτη την εποχη.
Ελπιζω η Κα Κέντλεϋνα ειναι στο κρεββάτι με μπολικους χυμούς.
- Αυτό κανει, Ευχαριστώ. - Ε, θα την συνεφέρει.
Τα κρυωματα επικινδυνα, με τετοια ζεστη; Δεν καταλαβαινω.
Πριν δυο χρονια το καλοκαιρι, ειχα κρυωσει και εγω.
Με εριξε για τρεις βδομαδες. Οι γιατροι -
Συγνωμη. Απο εδω, Κα Ατουότερ.
Ντείβιντ!
Ε, Οχι, κανετε λάθος.
Ειναι ο Κένεθ Λορενς.
Ω, με συγχωρειτε.
Δεν πειραζει, Αννίτα.
Τον Κένεθ τον μπερδευουν με τον Ντείβιντ ακομα και οσοι βλέπουν αριστα.
Δεν ειχαμε την ευκαιρια να διακρινουμε την ομοιοτητα.
- Δεν μελετας πολυ, ε; - Προσπαθω κυριε.
Ωχ. Η ομοιοτητα ειναι μονο εξωτερικη.
Πιστευω και οι δυο να γνωριζετε την διδα Ουόκερ.
Τζάνετ, καλη μου.
Τελειωσα το ωροσκοπιο σου πριν ερθουμε.
- Αχ, πείτε μου. - Τα αστρα είναι καλα.
Διεκρινα γαμο συντομα.
Με ενα ψηλο, μαυρομαλλη νεο με υπεροχο πατέρα.
- Ω, Αννίτα, σου το ειπα πριν μια βδομαδα. - Α, μαλλον μου το ειπες.
- Αλλα τα αστρα το επιβεβαιώνουν. - Υπέροχα.
Κα Ατουότερ, Να σας συστησω τον Φίλιπ Μοργκαν;
- Πως ειστε; - Ω, χτυπησες το χερι σου.
- Α, ενα μικρο κοψιμο. - Πως εγινε;
Το ποτηρι ειχε ραγισει και εσπασε. Αυτο ειναι ολο.
- Να σας φερω λιγη σαμπάνια; - Ω, θα μου αρεσε λιγη.
Ο μπαμπας μου επινε ενα ποτηρι καθε πρωι στις 11:00.
Αλλα φυσικά, του Χένρι δεν του αρεσει.
Κε Κέντλεϋ, να φερω και σε σας;
Θα προτιμουσα ενα ουισκι με πολυ νερο, αν δεν ειναι κοπος.
Ο Ντείβιντ ειναι εδω;
Τον περιμενα μαζι σας.
Πηρε και ειπε οτι θα συναντηθουμε εδω.
- Απο που πήρε; - Η υπηρετρια του μιλησε.
Ηταν στο κλαμπ και διαβαζε για τις εξετασεις...
Στο τεννις.
Το θεμα με τον Ντείβιντ ειναι οτι δεν χρειαζεται διαβασμα. Ειναι πανεξυπνος.
- Ο Ντείβιντ παει οντως πολυ καλα. - Ευχαριστώ.
- Πως ειναι Κέντλεϋ; - Ωπως παντα. Κρυωσε αυτη τη φορα.
Ελπιζω ο Ντείβιντ να ερθει συντομα. Θελει να της τηλεφωνησει.
Ο Ντείβιντ ειναι το μοναχοπαδι της, Κε Κέντλεϋ.
Και δικο μου, αλλα θελω να τον αφησω να μεγαλωσει.
Γιατί να μην την παρω εγω να της πω οτι τον καθυστερησαν.
- Οχι, μην την καλομαθαινεις. - Μπορει να περασε να την δει.
- Κε Κέντλεϋ; - Να χρησιμοποιησω το τηλεφωνο;
- Φυσικά. Στο δωματιο ειναι. - Τι βολικο.
- Ετοιμη για αλλο ενα; - Μισο λεπτο.
Τωρα ναι, ευχαριστώ.
Τι χαριτωμενος νεος. Μακαρι ο Ντείβιντ να εκανε πιο πολυ παρεα.
Ναί. Παω να τηλεφωνησω.
Κένεθ, πολυ αδειο ειναι το ποτηρι σου.
- Ενταξει ειμαι, ευχαριστώ. - Το πας μεσα στην Τζάνετ;
Φυσικά. Γιατί;
Σκεφτηκα οτι θα ηθελες να της το πάς. Ειναι στην κρεββατοκάμαρα.
- Και μετα να μπει ο Ντείβιντ. - Οχι, θα ηταν μεγαλο το σόκ.
- Ποτε γεννηθηκες; - 14 Ιουλίου.
- Μπορειτε να μου πειτε το μέλλον μου; - Ερασιτεχνης αστρολογος ειμαι.
- Ειμαι βεβαιος οτι ειστε πολυ καλη. - Κανω οτι μπορω.
Μαλλον θελεις να μαθεις αν το κονσερτο σου θα εχει επιτυχια.
- Ναί, θα το ηθελα. - Για να δουμε.
Γεννηθηκες στις 14 Ιουλιου.
Εισαι Καρκινος. Παιδι του φεγγαριου.
Σε επιρρεαζει πολυ η Σεληνη. Να δω το χερι σου;
Μηπως παρ'ελπιδα θυμασαι την ωρα που γεννηθηκες;
Οχι.
Καλα δαχτυλα, δυνατα, καλλιτεχνικα.
Το κονσερτο;
Αυτα τα χερια θα σε κανουν διασημο.
Λοιπον, θεωρω τον εαυτο μου πολυ τυχερο σημερα.
- Ετοιμαζω τα εγκαινια. - Τινος;
- Της συλλογης σου. - Ω ναί, φυσικά.
Θα μας παιξεις; Υπεροχα.
- Η συζυγος σας στελνει την αγαπη της. - Δεν ηταν εκει ο Ντείβιντ;
Οχι. Μαλλον θα ερθει σε κανενα λεπτο.
- Εχεις βελτιωσει το συναισθημα, Φίλιπ. - Ρούπερτ!
Αρχισα να πιστευω πως δεν θα ερθεις.
Με ξερεις καλυτερα.
Κα Ατουότερ, να σας συστησω τον Ρούπερτ Καντέλ.
- Χαρηκα πολυ. - Ευχαριστώ.
- Ο Κος Κέντλεϋ. - Πως ειστε, Κε Κέντλεϋ;
Ρούπερτ Καντέλ, ο δασκαλος στο Σομερβιλ;
- Ημουν. - Πρεπει να διδασκατε τον γιο μου, τον Ντείβιντ.
- Με κολακευετε. Πως ειστε; - Γειά, γλύκα.
- Α, η διδα Ουόκερ. - Πως το ξερετε;
- Ο Μπράντον μου μιλησε για σας. - Ηταν δικαιος;
Αξιζετε δικαιοσυνη;
Λοιπον μικρε Κένεθ μεγάλωσες.
- Γειά, ε... - Ελα Κένεθ, τελος το σχολείο. Πες το.
Ρούπερτ, παντα ο ιδιος. Τι καλα που σε ξαναβλεπουμε.
- Γιατί; - Ε, γιατι...
Μην μου δινεις σημασια. Χαρηκα που σε ξαναειδα.
Αυτο εχει μια παραξενη ομοιοτητα με σαμπάνια.
- Ειναι. - Πολυ καλη σαμπάνια.
- Τι γιορταζουμε; - Σου ειπα στο τηλεφωνο.
Ξεκινησε για τον Κε Κέντλεϋ για να δει τις πρωτες εκδοσεις.
Μετα φαινεται οτι ο Φίλιπ και εγω φευγουμε για την εξοχη -
Ναί, μου το ειπες και αυτο, Μπράντον.
- Αληθεια; - Ναι.
Σκεφτηκα να ειναι σαν αποχαιρετιστηριο για τον Φίλιπ.
- Συνεπως, σαμπάνια. - Ναί.
- Καταλαβινω. - Αληθεια λεω.
Παντα τραυλιζες οταν ησουν ενθουσιασμενος.
Μάλλον ειμαι παντα ενθουσιασμενος οταν εχουμε πάρτυ.
- Αληθεια; - Κε Καντέλ.
Ω, Κα Ουίλσον.
Τι εχουμε εδω;
Εχω την πάστα που σας αρεσει.
- Δεν μου αρεσει πια. - Ωχ, οχι!
Οχι, σας πειραζω, σας πειραζω.
- Ειστε απαισιος. - Ευχαριστώ. Ευχαριστώ.
Ξεκιμηστε το κοψιμο.
Τα υπολοιπαα θα ερθουν σε δυο δοσεις.
Α, Κε Μπράντον, το βρηκα.
Δεν εχω ιδεα τι ειχε χασει.
Υπεροχη η Κα Ουίλσον.
Ισως την παντρευτω.
Φαινεται θεσπεσιο. Ελπιζω ο Ντείβιντ να ερθει συντομα.
- Ναί, που ειναι οΝτείβιντ; - Δεν εχω ιδεα.
Αργησε πολυ, Ο Κος Κέντλεϋ's αρχιζει να ενοχλειται.
- Και εσυ; - Εγω; Εγω πειναω.
Μπράντον, τι ειναι αυτο;
- Ενα μπαουλο που πηρα στην Ιταλια. - Οχι, εννοω γιατί τρωμε πανω του;
Μετετρεψα την τραπεζαρια σε βιβλιοθηκη.
Να μια καλη χρηση για ενα μπαουλο.
Ενα εμφανιζοταν παντα στις ιστοριες που ελεγε στο σχολειο.
"Το κλαδι του Γκυ," το αγαπημενο σου παραμυθι ,ε;
- Περι τινος επροκειτο; - Δεν θυμαμαι πως ξεκινα.
- Ηταν για μια ομορφη νεα - - Θα γινοταν νυφη.
Την ημερα του γαμου της, κρυφτηκε για πλακα σε ενα μπαουλο.
- Ναί, σωστα. - Δυστυχως, ειχε κλειδαρια ελατηριου.
50 χρονια μετα βρηκαν το σκελετο της.
- Δεν νομιζω να κανω εγω τετοια πλάκα. - Παρακαλω σερβιριστειτε.
Μιλώντας για σκελετους, εχετε δει αυτο το καινουργιο πραγμα στην ακτη;
- Ναί, μου αρεσε πολυ. - Αληθεια; Ωραια.
Δεν μου αρεσε η καινουργια κοπελα. Σιγουρα ειναι Σκορπιός.
Οχι, ουτε εμενα, αλλα τα ρουχα της ειναι υπεροχα.
- Απλως θεικα! - Παραμυθενια!
- Πρεπει να το δω. - Εχω παθος για τον Τζειμς Μεισον.
- Ειναι καλος; - Απιθανος.
Ελκυστικά διαβολικός! Ταυρος, γαρ.
- Πολυ αυστηρος. - Αληθεια;
Πρεπει ομως να το εξομολογηθω.
Το πιστευετε οτι μου αρεσει τοσο οσο ο Ερολ Φλυν;
- Εγω προτιμω τον Καρυ Γκραντ. - Α, και εγω τοτε.
Αιγοκερως. Πηδα τοσο ομορφα!
- Τοσο "μμμμ. " - Ναί.
- Οπωσδηποτε. - Ηταν συκλονιστικος με την Μπεργκμαν.
Πως λεγοταν; "Κατι απο κατι. "
Οχι, αυτο ειναι αλλο. Νομιζω ηταν απλα "Κατι. "
Ξερετε ηταν.., καταλαβαινετε.
Ημουν ετοιμος να το πω.
Και εγω. Ηταν απλως "κατι", ειμαι σιγουρη. Το λατρεψα.
- Και η Μπεργκμαν! - Ειναι Παρθένος!
- Οπως ολες αυτες, καταλαβαινετε. - Την βρισκω υπεροχη.
Πηγα μια φορα σινεμα. Ειδα την Μαιρη Πικφορντ.
Ημουν τρελλος για αυτη! Δεν την λατρευατε;
Παρθενος, οπως ολες αυτες.
- Που την ειδατε; - Δεν θυμαμαι ακριβως.
"Το κατι-κατι. "
Η ηταν απλα "Κατι"; Κατι τετοιο.
Δεν πιστευω οτι πηγατε ποτε.
Στην θεση σου δεν θα ετραγα τοση πάστα, αγαπητη μου - θερμιδες.
Φίλιπ, μπορεις να βοηθησεις την Κα Ατουότερ;
Ευχαριστως. Καθηστε, Κα Ατουότερ. Θα σας φερω εγω.
Ευχαριστώ πολυ, καλο μου παιδι.
Ζητω συγνωμη για τον Ντείβιντ. Δεν καταλαβαινω γιατι αργει.
Ηρθε μονο για το σαββατοκυριακο και ειναι δημοφιλης.
- Να βοηθησω. Λευκη η μαυρη; - Λιγο και απο τα δυο για την Κα Ατουότερ.
- Εσυ; -Δεν το τρωω.
Παραξενο! Δεν ξερω κανεναν που να μην τρωει κοτοπουλο.
Εσυ, Μπράντον; Α, μαλλον ξερεις καποιον.
- Γιατί δεν το τρως, Φίλιπ; - Απλα δεν το τρωω.
Πρεπει να υπαρχει λογος.
Ο Φροϋντ λέει πως ηπαρχει λογος για ολα, ακομα και για μενα.
Δεν υπαρχει ιδιαιτερος λογος, Τζάνετ.
Εγω θυμαμαι, οτι εχεις εναν πολυ αστειο λογο.
- Ετσι δεν ειναι, Μπράντον; - Ναί.
- Το ηξερα. Τι είναι λοιπον; - Τιποτα σπουδαιο.
- Ειναι συναρπαστικο. - Ελα, Μπράντον, σε παρακαλω.
Συνεβη πριν τρια χρονια περιπου στο Κονέκτικατ.
Η Μητερα εχει σπιτι εκει.
Θα μαγειρευε κοτοπουλο ετσι πηγαμε στη φαρμα.
Ηταν ενα ωραιο Κυριακατικο πρωινο της ανοιξης.
Περα απο την κοιλαδα, οι καμπανες ηχουσαν.
Στην αυλη, ο Φίλιπ φροντιζε τα λαρυγγια δυο τριων κοτοπουλων.
Ω, θεε μου!
Ενα καθηκον που συχνα εκτελουσε αψογα.
Εκεινη τη μερα ομως, η λαβη του ηταν, ισως, λιγο πιο ντελικατη.
Ετσι, ενα απο τα αντικειμενα του φαγητου μας, ξαφνηκα αναστηθηκε.
- Σαν τον Λαζαρο, σηκωθηκε - - Ειναι ψέμα!
Δεν ειναι αληθεια.
Δεν εχω πνίξει κοτοπουλο στη ζωη μου! - Ελα τωρα, Φίλιπ -
Δεν το εχω κανει ποτε και το ξερεις.
Συγνωμμη, αλλα ειναι πολυ αστειο,
να τσακωνοσαστε για ενα νεκρο κοτοπουλο.
Συγνωμη. Ειμασταν γελοιοι και αγενείς.
Ζητω συγνωμη για τους δυο μας και την ιστορία.
Για δες λοπον!
- Τελειωσε λοιπον; - Φοβαμαι πως ναι, Ρούπερτ.
Τι κριμα.
Για λιγο, θα στραγγαλιζατε ο ενας τον αλλο αντι για το κοτοπουλο.
- Κε Καντέλ, σοβαρα τωρα. - Μα διακυβεβοταν η τιμη ενος αντρα.
Προσωπικα πιστευω οτι ενα κοτοπουλο ειναι καλος λογος για ενα φον
οπως μια ξανθια, ενα στρωμα γεματο δολλαρια,
η οποιοσδηποτε αλλος κοινοτυπος λογος.
Ελα τωρα, δεν πιστευεις στο φονο , Ρούπερτ, αν μου επιτρεπεις.
Ελευθερα, αλλα ναι. Σκεψου τα προβληματα που θα λυνονταν -
ανεργια, φτωχια, οι ουρες για τα εισητηρια.
Η αληθεια ειναι οτι ηταν οτι χειροτερο..
να περιμενω για εισητηρια του μιουζικαλ -πως το ελεγαν;
- Ξερετε. - Το "Κατι" με την Πως-την-λενε;
Αγαπητη μου Κα Ατουότερ, το ζυγισμα της σκανδαλης
και θεσεις στην πρωτη σειρα δικες σας για την εκτέλεση.
Δυσκολευτηκατε να βρειτε θεση στα καλα μας εστιατόρια;
- Τρομερά! - Απλούστατο.
Ενα στριψιμο του μαχαιριου, κυρια μου,
και απο εδω περαστε -
Ω, Οχι, πατηστε πανω στο πτωμα του σερβιτόρου.
Ευχαριστώ, και να το τραπέζι σας.
Ρούπερτ, εισαι ανεκδιηγητος.
Υπαρχει ενας ρεσεψιονιστ που θα μαχαιρωνα ευχαριστως.
Ω, Οχι μαχαιρια σε ξενοδοχοϋπαλλήλους.
Αυτοι ανηκουν στην κατηγορια "Αργος, βασανιστικός θανατος",
μαζι με φιλοζωους, μικρα παιδια και χορευτές.
Οι σπιτονοικοκυρηδες, φυσικά, ειναι άλλο. Ψαχνετε διαμερισμα;
Καλεστε την δεσποινιδα Σας Ουειτ
του τμηματος κοφτερων οργάνων.
Υπεροχη ιδέα!
Αν εξυπηρετει, βεβαιως...
- Μα θα δολοφονουσαμε ο ενας τον αλλο. - Ω Οχι. Οχι.
Υστερα, ο φονος ειναι, η θα επρεπε, μια τεχνη.
Οχι μια απο τις εφτα, ισως, αλλα οπωσδηποτε μια τεχνη.
Ετσι,το προνομιο της ασκησης της πρεπει να διατηρειται
για τους λιγους που ειναι ανωτερα οντα.
Τα θυματα ειναι οντα οι ζωες των οποιων ειναι ασημαντες.
Προφανως.
Βεβαια δεν ανηκω στους εξτρεμιστες
που πιστευουν οτι πρεπει να γινονται φονοι ολο το χρονο.
Οχι, προσωπικα προτιμω την...
"Εβδομαδα κοψιματος λαιμου "
Η "Ημερα Στραγγαλισμου. "
Ισως ειναι συμπτωμα της ηλικίας,
ομολογω ομως οτι δεν εκτιμω αυτο το μακαβριο χιουμορ.
- Το χιουμορ δεν ηταν ηθελημενο. - Δεν ειστε σοβαρος για αυτες τις θεωριες.
- Φυσικά ειναι. - Με δουλευετε και οι δυο.
Οχι. Γιατι το λετε αυτο;
Η πεποιθηση οτι ο φονος ειναι τεχνη που οι ανωτεροι μπορουν να ασκουν -
Εποχιακα!
- Τωρα ξερω οτι δεν σοβαρολογεις. - Ειμαι πολυ σοβαρος.
Ποιος θα αποφασισει τοτε ποιος ειναι κατωτερο ον,
και ως εκ τουτου καταλληλο θυμα για φονο;
- Οι λιγοι προνομιουχοι που τον εκτελουν. - Και ποιοι ειναι αυτοι;
Ω, Εγω, ο Φίλιπ...
ισως ο Ρούπερτ.
Λυπαμαι, Κένεθ, δεν εισαι μεσα σ'αυτους.
- Κυριοι, σοβαρολογω. - Και εμεις, Κε Κέντλεϋ.
Οι λιγοι ειναι αυτοι με τοση φιλοσοφικη και πολιτιστικη ανωτεροτητα
που ειναι πανω απο τις παραδοσιακες ηθικες αξιες.
Το καλο και το κακοl, το λαθος και το σωστο φτιαχτηκαν για τον μεσο ανθρωπο,
τον κατωτερο, γιατι τα χρειαζεται.
Ωστε συμφωνεις με τον Νίτσε και την θεωρια του περι υπερανθρώπου.
- Ναί. - Το ιδιο και ο Χίτλερ.
Ο Χιτλερ ηταν ενας παρανοικός αγροίκος.
Οι φασιστικοι του υπερανθρωποι ηταν ανεγκεφαλοι δολοφονοι.
Θα κρεμουσα οποιον απεμεινε.
Αλλα θα τους κρεμουσα πρωτα γιατι ηταν ηλιθιοι.
Θα κρεμουσα ολους τους ανικανους βλάκες. Ειναι πολλοι για αυτον τον κοσμο.
Κρεμασε με τοτε. Πρεπει να ειμαι βλακας αφου δεν ξέρω αν σοβαρολογεις η οχι.
Οπως και να χει, δεν θελω να ακουσω αλλο..
για την ,συγχωρεστε με, απεχθεια σας, για την ανθρωποτητα,
και τα δεδομενα ενος κοσμου που πιστευω ειναι πολιτισμένος.
- Πολιτισμένος; - Ναί.
Ισως αυτο που λεμε "Πολιτισμος" ειναι υποκρισια.
Ειμαι βεβαιος οτι ο Ρούπερτ, ευτυχως, εχει την ευφυια και την φαντασια -
Σε παρακαλώ, Μπράντον, αρκετά ακουσαμε.
Φίλιπ, που εβαλες τα βιβλία που εβγαλες για τον Κο Κέντλεϋ;
- Θα ηθελα να τα δω και εγω, αν μπορω. - Ειναι στην τραπεζαρια.
Κε Κέντλεϋ, δεν θελετε να δειτε τα βιβλία τωρα;
Ζητω συγνωμη, κυριε.
Φοβαμαι πως παλι παρασυρθηκα.
Ω, δεν πειραζει, παιδι μου.
ειναι καλη συλλογη, οι πρωτες εκδοσεις, εννοω.
Ναί, θα'θελα να τα δω. Να κανω ενα τηλεφωνο πρωτα;
Θελω να παρω τη γυναικα μου. Μπορει να ειχε νεα του Ντείβιντ.
- Φυσικά, απο εδω.
- Ε, Μπράντον; - Ναί.
Υποστηριζες την αποψη σου σθεναρα.
Μηπως σχεδιαζεις να ξεκανεις μερικους κατωτερους;
- Εχω τα καπριτσια μου. Ποιος ξερει; - Καταλαβαινω.
Σιγουρα ειναι Σκορπιός.
Ε, Κα Ατουότερ, θελετε να δειτε τα βιβλία;
Θα το ηθελα πολυ.
Ξερετε, οταν ημουν μικρη, διαβαζα πολυ.
Ω, ολοι κανουμε παραξενα πραγματα στην παιδικη μας ηλικια.
Κένεθ, Γιατί δεν ανοιγεις το ραδιοφωνο η τη μουσικη.
Ταιριαζει η ατμοσφαιρικη μουσικη.
Δεν ειναι διαβολάκος;
Να μας ξαναφερει παρεα με γλυκια μουσικη.
Μην σε επιρρεαζει. Παντα κανει τετοια.
- Παω στο αλλο δωματιο. - Να δεις τα βιβλία;
Οχι, για να με δει ο Μπράντον.
-Σε νοιαζει τι σκεφτεται; - Ξερω τι σκεφτεται.
Πιστευει πως σε απερριψα γιατι ο Ντείβιντ εχει περισσοτερα λεφτα.
Τοτε, γιατί πας μεσα;
Επειδη...
Επειδη αισθανομαι αβολα με το να ειμαστε μαζι εδω.
Ω, Τζάνετ!
Δεν το περιμενες, ε;
Ειλικρινα;
Οχι.
Λοιπον, ετσι ειναι και δεν μου αρεσει καθολου.
Θα περιμενα να αισθανοσουν και εσυ αβολα.
- Γιατί; - Μα...
Εσυ με αφησες, γλύκα, θυμασαι;
Ποσο θα 'θελε ο Μπράντον να το ηξερε αυτο!
- Τι συμβαινει; - Τίποτα. Απλως σκεφτομαι.
- Περι τινος; - Περι θηλυκης αξιοπρεπειας .
Νιωθω αβολα γιατι...
Συνεχισε.
Εσυ και ο Ντείβιντ ησασταν τοσο καλοι φιλοι.
Δεν ειστε πια και φταιω εγω.
- Ειμαι τοσο χαζή. - Οχι, δεν εισαι.
Τοτε σιγουρα φερομαι ετσι.
Γιατί να προσπαθω να φαινομαι εξυπνη με ολους εκτος απο τον Ντείβιντ;
Δεν κανεις πλακες και με τον Ντείβιντ;
Ηρεμω με τον Ντείβιντ, εξαιτιας σου.
- Εξαιτιας μου; - Ναί.
Εκεινη... Εκεινη την Κυριακη στο Χάρβαρντ,
οταν μου ειπες να χωρισουμε,
Ο Ντείβιντ με πηγε μια βόλτα.
Το σαγονι μου ηταν δυο ποντους πανω απο το εδαφος.
Δεν μπορουσα να κανω την χαρουμενη.
Χαλαρωσα και εβγαλα οτι ειχα μεσα μου.
Τον αληθινο μου εαυτό.
Ακους τι λεω; Με ακουω ετσι και...
Ω, που ειναι ο Ντείβιντ;
Ξερεις, δεν ειμαι και πολυ εξυπνος.
Γιατί;
Δεν καταλαβα ποτε οτι εισαι...
Ο Μπράντον και η ατμοσφαιρικη μουσικη του.
Εισαι ερωτευμενη με τον Ντείβιντ, ετσι;
Ναί.
- Δεν καταλαβαινω. - Τι πραγμα;
Ο Μπράντον πεταξε κατι οταν ηρθα.
Υπονοησε οτι εχω ελπιδες με σενα επειδη ο Ντείβιντ δεν σε κυνηγα.
Περιμενε. Εννοεις, πριν ερθω ο Μπράντον ηξερε οτι χωρισαμε;
- Ηξερε και για σενα και τον Ντείβιντ. - Τι πραγμα;
Κένεθ, εκανε τον ανηξερο οταν του το ειπα. Μου ειπε -
Τι τρεχει εδω;
Δεν ξέρω, αλλα θα μαθω μια και καλη!
- Μπράντον; - Ναι;
- Να σε δω μισο λεπτο; - Και βεβαια.
Γιατί δεν αφηνει τον κοσμο ησυχο;
Λοιπον;
Τι ακριβως σχεδιαζεις;
- Να σας φερω καφε, αν θελετε. - Ασε τους αστεϊσμούς!
Θα θελα να μαθω γιατι βιαστηκες..
να πεις στον Κένεθ να μην ανησυχει πολυ ακομα για τον Ντείβιντ και μενα.
Δεν ειπα ακριβως αυτό.
Αυτο υπονόησες και θελω να μαθω γιατί.
Καποιες γινονται πολυ χαριτωμενες οταν νευριάζουν, Τζάνετ.
Δυστυχώς, εσυ δεν είσαι.
- Κοφτο, Μπράντον. - Μπράβο ιπποτισμός!
- Δεν πιστευω οτι ο Ντείβιντ θα ερθει. - Περιμενε και θα δεις.
Δεν χρειαζεται. Δεν αργει ποτε τοσο. Δεν αργει ποτε γενικότερα.
Αν κατι του προεκυπτε, θα τηλεφωνουσε.
Πιστευω οτι επιτηδες το κανονισες ετσι, για να μην ερθει.
Τι εξυπνο εκ μέρους μου.
Επρεπε να το φανταστω οτι δεν θα εκανες ενα απλο πάρτυ για τον Κε Κέντλεϋ.
Επρεπε να προσθεσεις κατι που να συνηγορει
στο διεστραμμενο χιούμορ σου.
Ελπιζω να ευχαριστηθηκες, Μπράντον. Εγω παλι οχι.
Ειναι ανυπόφορος.
Μην τον αφηνεις να σε αναστατωνει.
Πηγε τίποτα στραβά, Μπράντον;
Οχι, η Τζάνετ εχει ταλεντο στο να γινεται ενοχλητικη μερικές φορές.
Παρ'ολα αυτά, ισως θα 'πρεπε...
Ε, τι εννοείς αν 'πηγε κατι στραβα';
Παντα οργανωνες τέλεια πάρτυ, παράξενο που πήγαν ολα στραβά.
Φαινεται να της λείπει ο Ντείβιντ.
Για την αλήθεια, αρχίζει να μου λείπει και μένα.
Σε ολους μας.
- Δύο γλυκά, Κε Καντέλ; - Ενα για σας και ενα για μένα.
Οι υπολοιποι δεν φαινονται να εχουν διαθεση για παγωτό.
Οχι, αλλα λιγο δροσισμα θα τους χρειαζοταν.
Παράξενο πάρτυ, οχι οτι εκπλησσομαι.
- Γιατί ετσι; - Φαινοταν απο το πρωι.
Και οι δυό τους πρεπει να ξυπνησαν στραβα σήμερα.
Ειναι κάπως ολη μερα!
Ο Κος Μπράντον λεει οτι παντα ειναι καπως οταν εχει πάρτυ.
Εγω πρωτη φορα τον βλεπω ετσι.
Συνηθως, με αφηνει να ετοιμασω τα πάντα με τον τρόπο μου.
Αλλα δειτε εδω, το κοτόπουλο έμεινε αφάγωτο.
- Τι ηταν διαφορετικό σήμερα; - Και τι δεν ήταν;
Ο Κος Μπράντον βιαζοταν να καθαρίσω και να ετοιμάσω τραπέζι.
Και ηταν υπέροχο!
Αλλα μολις εβγαινα για ψώνια,
ξαφνικά μου είπε να λειψω για ολο το απογευμα.
Ολο το απογευμα, επειτα απο την βιασυνη του πρωινου.
- Δεν ειπε γιατί; - Οχι, καποια δικαιολογια ισως.
Αλλα οταν επέστρεψα, αυτός και ο κος Φίλιπ διαπλικτιζοντουσαν.
Ω. Περι τίνος;
Ελατε, Κε Καντέλ, ακομα και να ηξερα, πιστευετε πως θα το 'λεγα;
- Το ελπιζω. - Οχι εγω. Ειμαι τάφος.
Κοιταξτε χαλι! Διπλή δουλεια.
Αφου τα μαζεψω αυτά,
Πρεπει να μαζεψω ολα τα βιβλία απο το τραπέζι,
να τα φερω εδω, και να τα ξαναβαλω στο μπαουλο,
οπου ηταν ευθυς εξαρχής.
- Γιατί σερβιρατε εδω, τελος πάντων; - Δεν ηταν ιδέα μου.
Τα ειχα στρωσει ολα στην τραπεζαρια και ηταν πανέμορφα.
Επανω εδω δεν ειναι...
Ακομα γκρινιαζει για το τραπέζι της και για το οτι σερβιραμε εδω;
Ειναι πιο πρακτικο, ξερεις.
Ετσι, ο κοσμος δεν χρειαζεται να πηγαινει μέσα
για το φαγητο και να ερχεται παλι εδω.
Εγω βλεπω οτι μεσα πηγαν για καφε και γλυκό.
Κα Ουίλσον, σερβιρετε σας παρακαλω. Μην σχολιαζετε.
Καλα λεω εγω οτι σηκωθηκαν στραβα ,ετσι;
- Ειμαι σε πολυ δυσαρεστη θέση. - Τι εννοείτε;
Φαινεται πως ειμαι ο μονος που περναει καλα.
Εσεις και η Κα Ατουότερ.
Τι συμβαινει, Φίλιπ;
Μπορεις να το σβησεις;
- Συγμωμη. - Δεν μπορω το φως μεσ' τα μάτια μου.
Ξερεις, Φίλιπ,
Εκπλήσσομαι και παραξενευομαι οταν δεν απαντουν στις ερωτησεις μου.
- Με ρωτησες κατι; - Ναί, Φίλιπ, σε ρωτησα κατι.
Τι ειναι λοιπον;
Σε ρωτησα τι γίνεται εδω.
- Ενα πάρτυ. - Ναί, αλλα παραξενο πάρτυ.
Περι τινος προκειται, Φίλιπ;
Περι τινος προκειται; Μην παίζεις "Εγκλημα και Τιμωρία", Ρούπερτ.
Αν θες να ξερεις κατι βγηκε απο το σημερινο! Αλλιως -
Ελα, ηρεμα, ηρεμα.
- Μην σταματας. - Θελω ενα ποτό.
Θα σου φερω εγώ. Παιζε εσυ. Τι θελεις, ουσικι;
Οχι, μπράντυ.
Σου αρεσει πολυ αυτος ο σκοπος, ε;
Ξερεις, μακαρι να ηξερα τι θελω να μάθω.
Δυστυχώς, δεν ξέρω τιποτα.
Απλα υποπτεύομαι.
- Ειπα οτι - - Σε ακουσα.
- Ενταξει ειναι; - Ευχαριστώ.
- Το χρησιμοποιεις; - Καμια φορα.
Νομιζα οτι μονο οι αρχαριοι το χρησιμοποιουν.
- Πρεπει να πω - - Εντάξει, Ρούπερτ, θα σε ρωτησω.
Τι υποπτευεσαι;
Ω, το ξεχασα. Που ειναι ο Ντείβιντ, Φίλιπ;
Δεν ξέρω. Γιατί;
- Ο Μπράντον ξερει. - Ξερει;
- Δεν ξερει; - Απ' οσο ξερω οχι.
- Ελα τωρα.. - Δεν ξερω. Γιατί δεν ρωτας τον Μπράντον;
τον ρωτησα,
αλλα ηταν απασχολημενος με τις αλλες δυο ακρες του τριγωνου.
Γιατι, Φίλιπ;
Τι παει ο Μπράντον να κανει με την Τζάνετ και τον Κένεθ;
- Γιατι γελας; - Τίποτα.
Τι ειναι; Τοσο εκτος θεματος ειμαι;
Δεν συμβαινει εντελως τίποτα, Ρούπερτ.
Εισαι, ε...
πιο αλλεργικος με την αληθεια σημερα, Φίλιπ.
Ειναι η δευτερη φορα σημερα που δεν μου την λες.
Ευχαριστώ. Ποια ηταν η πρωτη;
Οταν ειπες οτι δεν στραγγαλισες ποτε σου κοτοπουλο.
Εχεις μπερδευτει.
Ο Μπράντον το επινοησε για χαρη ενος αποτυχημενου αστειου.
Οχι, δεν ειναι ετσι. Οχι, Φίλιπ.
και αν θυμηθεις προσεκτικα, θα δεις πως ξερω οτι δεν ειναι ετσι.
Πριν ενα χρονο, ειχα ερθει στη φαρμα. Θυμάσαι;
Ενα πρωι σε ειδα να ξεδιπλωνεις το χειρωνακτικο σου ταλεντο.
Εισαι πολυ καλος στραγγαλιστης κοτοπουλων, οπως θυμαμαι.
Ε, Ε... Εννουσα οτι η ιστορια του Μπράντον δεν ηταν αληθινη.
- Δεν ειπα οτι δεν σκοτωσα ποτε κοτοπουλο. - Αυτό είπες.
Δεν το βρήκα καταλληλο θεμα συζητησης την ωρα του φαγητου.
- Μπορουσες να το πεις. - Εντάξει, δεν το 'πα.
Δεν τρωμε τωρα, Φίλιπ. Γιατι μου ειπες ψεμματα;
- Γιατι δεν θελω να μιλαω για - - Για τι; Για στραγγαλισμο;
- Δεν μπορω να παιζω με αυτο! - Θελω να τα παρετε.
- Πολυ γενναιοδωρο εκ μερους σου, Μπράντον. Δεν -
Παρακαλω, ξερω οτι εκτιματε τις πρωτες εκδοσεις περισσοτερο απο εμενα, Κε Κέντλεϋ.
- Καλοσύνη σου. - Τι τρεχει;
- Πρεπει να ερθετε για δειπνο... - Τι τρεχει τωρα, Φίλιπ;
Δεν θελεις να παρει ο Κος Κέντλεϋ τα βιβλία;
- Οχι. δεν με νοιαζει να τα παρει, απλα - - Τι; Τι;
Απλως, νομιζω οτι ειναι πολυ αδεξιος τροπος να τα δεσεις ετσι.
Ο Ντείβιντ παντα μπορουσε να φροντισει τον εαυτό του.
Το ξερω, αλλα δεν καταλαβαίνω.
Οποτε εχει καθυστερησει, εχει ειδοποιησει. Ετσι, Τζάνετ;
Ω, Ναί. Παντα με πιεζε να ειμαι πιο ακριβης.
Και καλα εκανε.
Δεν θα με αναγνωριζατε σημερα. Αλλος ανθρωπος, ακριβης σα ρολόϊ.
Καθόλου θηλυκό αυτο, καλη μου.
Ίσως, αλλα προτιμω τους τροπους απο την θηλυκότητα.
Ω Χένρι, μιλάς σαν τον Πατέρα μου.
Θυμαμαι, οταν ο Ντείβιντ εμενε ακόμη σπίτι...
Ηρέμησε, Φίλιπ.
- Ο Ρούπερτ κατι ετοιμάζει. - Τιποτα δεν ετοιμαζει, σύνελθε.
- Πρεπει να πιω κατι. - Αρκετά.
Παρε το χερι σου!
Μην μου ξαναπεις ποτε τι να κάνω και τι όχι.
- Δεν μου αρεσει και δεν.. - Χαμηλωσε τη φωνή σου.
Ε, ελπιζω να μήν τάραξα τον Φίλιπ.
Ε, Οχι, μαλλον ανακάτεψε τα ποτά.
- Εσυ φαινεσαι ταραγμένος. - Αλήθεια;
Ναί, κατι σας εχει ταραξει και τους δυο πολύ.
- Κατι που.. - Συγνώμη, κύριε.
Μια κυρία στο τηλέφωνο για τον Κο Κέντλεϋ η την Κα Ατουότερ.
- Θα ειναι η Άλις. Θα της μιλήσω, Χένρι. - Εντάξει.
Στο διαδρομο αριστερά.
- Ευχαριστώ. - Η πρώτη κρεββατοκάμαρα.
Κε Κέντλεϋ, νομιζετε οτι ο Ντείβιντ ειναι σπιτι;
Δεν ξέρω. Το ελπίζω.
Δεν θελω να σας απογοητεύσω,
αλλα αν ο Ντείβιντ ηταν σπιτι, θα επαιρνε εκεινος αντι για την Κα Κέντλεϋ.
- Εσυ τι λες, Μπράντον; - Δεν μπορω να ξέρω.
Ο Ντείβιντ που θυμάμαι ηταν ευγενικός και ακριβής.
Δεν εχει αλλαξει.
Βεβαια, αν δεν ειναι σπιτι που μπορεί να είναι;
Μη με ρωτατε. Δεν ξέρω.
Μπορει να ειναι σε ενα σωρό μέρη.
- Οπως; - Στο κλάμπ, η το πάρτυ του Μπράντλεϋ.
- Ισως πηγε απο την Τζάνετ. - Γιατί;
Ίσως αποφασισε να την συνοδευσει, τελικα.
Πηρα σπιτι μου αφ'οτου μιλησα με την Κα Κέντλεϋ.
- Δεν ήταν εκει; - Οχι. Αφησα μηνυμα καλου-κακου.
Ισως μαθαίναμε ευκολότερα που είναι τώρα..
αν ξεραμε που ήταν το απογευμα. Τι λές, Μπράντον;
Δεν εχω ιδέα που μπορεί να ήταν το απόγευμα.
Δεν θα βοηθούσε αν μαθαίναμε που ήταν;
Μάλλον ναί.
Ξερω οτι πηγε στο κλάμπ σήμερα το απόγευμα για τέννις.
- Ξερω οτι πηγε εκεί. - Γιατί;
Καποιος αφησε μηνυμα οτι ο Ντείβιντ θα μας συναντούσε εδώ.
- Ξέρετε ποιός; - Οχι.
Προφανώς, ο Ντείβιντ συνάντησε καποιον και αλλαξε σχέδια.
Δεν πήγες εκει το απόγευμα, ετσι, Κένεθ;
Οχι. μακαρι να πηγαινα.
Ουτε εσυ η ο Μπράντον, ε Φίλιπ;
Οχι.
Ειμασταν πολυ απασχολημενοι με τις ετοιμασίες για το πάρτυ.
Ω, Ειχατε πολλα να κάνετε το απόγευμα;
- Καταλαβαίνεις. - Ναί, βεβαια.
Δεν εχετε μιλήσει με τον Ντείβιντ καθολου σήμερα;
Οχι. Γιατί ρωτάς;
Νομιζα οτι μπορει να πηρε να πεί οτι θα αργήσει.
Δεν πήρε.
Ουτε εγω ουτε ο Φίλιπ μιλήσαμε με τον Ντείβιντ αφ 'οτου τον καλέσαμε στο πάρτυ.
- Παράξενο. - Τι εννοείς;
Νομιζω οτι ακουσα τον Ντείβιντ στο τηλεφωνο με τον Φίλιπ χθές το πρωι.
Ναί, ετσι ειναι. Το ξέχασα.
Ω; Τι είπατε; Πηρε για το πάρτυ;
Ναί, ηθελε να βεβαιωθεί για την ωρα. Αυτό ειναι όλο.
Να σας βοηθήσω.
Ω, Ευχαριστώ, Κε Καντέλ.
Ειναι εντάξει, Κα Ουίλσον.
Βαλτε τα βιβλία πισω οταν ελθετε το πρωι.
Δεν ειχα σκοπο να ερθω το πρωί.
Φοβαμαι πως πρέπει. Αφήστε τα βιβλία τωρα.
Εντάξει λοιπον.
Χένρι, Η Άλις δεν εχει νεα απο τον Ντείβιντ. Κανει σαν τρελλη.
- Καλυτερα να της μιλήσω. - Το έκλεισε.
Αρχισε να κλαίει. Ω, Χένρι, ανησυχω.
Τι είπε;
Πηρε σε καθε πιθανο μερος, οχι μια αλλα πολλες φορές.
Και τωρα, Χένρι, νομίζει πως μπορει να είχε κανένα ατύχημα.
- Θελει να πάρεις την αστυνομία. - Την αστυνομία;
Ω, Οχι, Αννίτα, δεν το βρισκω αναγκαιο.
Ο Ντείβιντδεν ειναι πια παιδί.
Ειμαι βέβαιος οτι ειναι εντάξει. Είμαι -
Μπράντον, καλυτερα να παω σπιτι. Η γυναικα μου με χρειάζεται.
- Δεν κανει ετσι ο Ντείβιντ. Ειναι - - Οχι, φυσικά, καταλαβαίνω.
- Να ερθω μαζι σας, Κε Κέντλεϋ; - Ευχαριστώ, Τζάνετ.
- Θα παρω τα πραγματα σας. - Ευχαριστώ.
- Ω, Κε Κέντλεϋ, τα βιβλία. - Ω! Ω, Ναί.
Δεν ξερετε ποσο λυπάμαι.
Θα με πάρετε μολις εχετε νεα απο τον Ντείβιντ;
Σιγουρα θα εμφανιστεί καποια στιγμη.
- Τζάνετ; - Ναι;
Δεν ειναι η καταλληλη ωρα, αλλα χαρηκα που τα είπαμε.
Και εγω. Το ιδιο θα χαρει και ο Ντείβιντ.
Ωραια.
- Λοιπον - - Κένεθ, Γιατί δεν ερχεσαι μαζι μας;
- Ω, δεν θα - - Σε παρακαλώ.
- Ευχαριστώ. - Δικό σου, Τζάνετ;
Ναί, θα το κρατήσω απλα. Α, ευχαριστώ.
- Να παρω το καπέλο μου. - Ω, φευγεις με την Τζάνετ;
- Ναί, ολοι μαζι φευγουμε. - Ειδες τι πρόβλεψα;
Καληνύχτα, Κε Κέντλεϋ. Ελπιζω η Κα Κέντλεϋ να ειναι καλα σύντομα.
Ευχαριστώ.
Θα με πάρετε αμέσως μολις εχετε νέα του Ντείβιντ;
Θα σε πάρω. Πες καληνύχτα στο Φίλιπ εκ μέρους μας.
Κα Ατουότερ, Ευχαριστώ πολυ που ηρθατε.
Ευχαριστώ που με δεχτηκατε.
Λυπαμαι που πρεπει να φυγουμε. Αντίο.
Καληνύχτα.
- Ω, δεν είναι δικό σας αυτό. - Ω. Ω.
Λυπάμαι που σας το χαλάσαμε.
Ουτε λόγος, Κε Κέντλεϋ.
Εννοω που φευγουμε τόσο νωρίς.
Καληνύχτα. Προσεχε τα σκαλιά, Αννίτα.
- Ευχαριστώ, Κα Ουίλσον. - Καληνύχτα, Κε Καντέλ.
- Ω, φευγεις και εσύ; - Ναί, πρέπει. Καληνύχτα.
Καληνύχτα.
Να σας βοηθησω με τα βιβλία, Κε Κέντλεϋ;
Ευχαριστώ για τη υπέροχη βραδυα. Καληνύχτα. Ηταν πολύ ωραια.
Ω, Φίλιπ, αυτο το πάρτυ αξιζει να περάσει στην ιστορία.
Ελα τωρα, τελειωσε και δεν μπορουσε να πάει καλύτερα.
Ναί, θα μπορουσε, χωρις τον Ρούπερτ.
Μα ηταν ευφυέστατος. Με βοηθησε να πω οτι ηθελα σ'αυτους του βλάκες.
Εδωσε στο πάρτυ την πινελιά που περίμενα.
Τι πινελιά;
Κουτσομπολιό, διερεύνηση, η επιμονη ανακριση;
Ξερεις πόσες ερωτήσεις μου έκανε;
- Περι τίνος; - Ω, τι σημασία εχει.
Εσυ ησουν απασχολημενος με την αλλη δική σου πινελιά.
- Ποιά; - Το δέσιμο των βιβλίων με το σχιονι.
Α, Το βρηκα υπέροχο. Δεν σου άρεσε;
Οχι, Μπράντον, καθόλου.
Θα τα καταστρέψεις ολα με τις πινελιές σου.
Σωπα. Η Κα Ουίλσον ειναι ακομα εδω.
- Αποφασισες να μεθύσεις; - Είμαι μεθυσμένος.
Και παιδαριώδης βλακας, οπως πριν που με ειπες ψεύτη.
- Δεν ειχες δικαιωμα να πεις αυτη την ιστορία. - Γιατί ειπες ψέμματα;
Επρεπε.
Σταματησες ενα λεπτό να σκεφτείς..
πως μπορει να νοιώσει καποιος;
Δεν είμαι συναισθηματικός, αν αυτο εννοείς.
Δεν εννοω αυτό, αλλα δεν εχει σημασία.
Τίποτα δεν εχει σημασια, εκτος του οτι ο Κος Μπράντον ευχαριστηθηκε το πάρτυ.
Ο Κος Μπράντον εκανε το πάρτυ.
Ο Κος Μπράντον πέρασε υπέροχα.
Λοιπόν, Εγω πέρασα απαίσιο βραδυ.
Συνεχισε να πίνεις ετσι και το πρωινό σου θα ειναι χειρότερο.
Τουλαχιστον αν εχω ζαλαδα, θα ειναι ολη δικια μου.
Ξέρεις, Φίλιπ, σκεφτόμουν.
Αξιζουμε διακοπές οταν τελειωσουν ολα αυτά.
Που θα ηθελες να πάς;
Φυσικά, πρεπει να γυρισουμε εδω για μερικές μερες πρωτα.
Αλλιώς, θα φανεί -
Προσευχομουν να ξυπνησουμε και να μην το ειχαμε κανει ακομα.
Μα Γιατί;
Φοβάμαι, Μπράντον. Θα μας πιάσουν.
Ω, δεν υπάρχει περίπτωση. Υπηρχε, αλλα οχι πια.
Γιατί, να -
Ε, Εσεις είστε, Κα Ουίλσον;
Ναί. Θα χρειαστω κλειδι για να καθαρισω το πρωι.
Αν βεβαια θα πατε σημερα στην φάρμα.
- Ω, και βεβαια θα πάμε. - Α, ωραια.
Δεν φαινεστε καλα, εσεις οι δυο. Ω, ευχαριστώ.
Φυσικά, και εγω χρειαζομαι ξεκουραση,
Αλλα θελω να επιστρεψετε σε αψογη φόρμα.
- Ετσι θα γινει. - Λοιπον, φεύγω. Καλά να περάσετε.
Και να γράφετε.
Και προσέξτε τους τρόπους σας.
Ποιον παίρνεις;
Στο πάρκινγκ.
Ναι; Ειμαι ο Κος Μπράντον Σώ. Στελνετε το αμάξι μου, παρακαλώ;
Ναί, αμέσως. Ευχαριστώ.
Καλυτερα... να τραβήξουμε τις κουρτίνες.
Ποιός είναι;
- Μπράντον, Ποιός είναι; - Μάλλον απο το γκαράζ. Απάντησε του.
Δεν μπορεί να ηρθε τόσο σύντομα.
Τοτε θα είναι η Κα Ουίλσον, κατι θα ξεχασε. Απάντησε.
Μπράντον... Μπράντον, να κανουμε οτι δεν είμαστε εδώ;
Με όλα αυτά τα φώτα; Απάντησε, Φίλιπ.
Ποιος είναι;
- Μπράντον. Μπράντον, είναι ο Ρούπερτ. - Τι;
Θελει να ερθει επάνω. Ξεχασε, λεει, την ταμπακιέρα του.
- Ανοιξε του τότε. - Λεει ψέμματα! Κατι εχει καταλάβει.
- Σκάσε και πήγαινε στο θυροτηλέφωνο. - Δεν πάω.
- Πήγαινε στο θυροτηλέφωνο. - Μπράντον, δεν μπορώ.
- Πρέπει. - Όχι! Ξέρει -
Σκάσε!
Ρούπερτ; Ελα πάνω.
Οχι, Ε, φυσικά οχι.
Ειναι λιγο σε ενταση.
Οχι, θα το βρούμε.
Εντάξει.
Φίλιπ... Φίλιπ, ακουσέ με.
Ο Ρούπερτ ανεβαίνει, και πρεπει να συνέλθεις.
Φίλιπ, με ακούς;
Ελα πιές κατι ακόμα, αν πρέπει,
αλλα σύνελθε και κράτα το στόμα σου κλειστό.
Σε πεντε λεπτά ολα θα εχουν τελειώσει.
Δεν ξέρω τι και αν, εχει καταλάβει ο Ρούπερτ,
Αλλα σου υποσχομαι οτι θα φυγει σε πέντε λεπτά οπως και νά 'χει.
Φίλιπ, για πέντε λεπτά, συγκεντρώσου και σύνελθε.
- Μπράντον, Μπράντον - - Ακου εδω.
Δεν θα με πιάσουν εξαιτιας σου ουτε κανενός αλλου.
Κανεις δεν θα μπει στο δρόμο μου τώρα.
Μπράντον, δεν είναι γεμάτο, ετσι;
- Συγνωμη για την ενοχληση, Μπράντον. - Καμια ενοχληση. Πέρασε.
Ηξερα οτι φεύγετε σημερα. Δεν ηθελα να μείνω χωρις θηκη.
- Γειά σου, Φίλιπ. - Γειά.
Δεν ηθελα να σε τρομάξω πρίν.
Δεν τον τρόμαξες. Ο Φίλιπ είναι λιγο αντικοινωνικός σημερα.
- Ω; Νομιζα πως - Θυμάσαι που την αφησες ;
Οχι. Οχι, δεν θυμαμαι.
Παραξενο εκ μερους μου να το ξεχάσω, ετσι;
Ισως ενας ψυχοαναλυτης να ελεγε οτι δεν το ξεχασα.
Οτι ασυνειδητα το αφησα για να ξαναγυρίσω.
Αλλα...
- Γιατί γιατι να θελω να γυρίσω; - Ναί, Γιατί;
Για την ευχαριστη συντροφιά μας η αλλο ενα ποτό.
Καλή ιδέα. Να βαλουμε ενα για το δρόμο;
Φυσικά. Σε κοντό ποτήρι;
Οχι, θα προτημουσα σε ψηλό, αν δεν είναι κόπος.
Καθόλου. Φίλιπ, θα βάλεις στον Ρούπερτ ενα ποτό;
Για να δουμε, θυμαμαι οτι την θηκη την είχα..
οταν ημουν εκεί.
Ημουν ετοιμος να ανοιξω το μπαούλο για την Κα Ουίλσον, οταν ήρθες.
Και μετα τι;
Νομιζω οτι -
Αναρωτιέμαι που να 'ναι.
Ω, νατη, εδω την αφησα.
Κύριοι, ζητω συγνωμη.
Ε,-
Μπορω να εχω το ποτό, οπως και να χει;
Φυσικά.
- Δεν σας πειράζει; - Οχι. Γιατί να μας πειράζει;
- Μπορεί να ειστε.. - Τι;
- Κουρασμένοι. Σιγουρα ειναι εντάξει; - Ειπε εντάξει!
- Ευχαριστώ. - Μην δινεις σημασια στο Φίλιπ.
- Φοβαμαι πως ηπιε πολυ. - Και λοιπον, γιατί οχι;
Εξαλλου, ειχατε πάρτυ.
Ειναι ευχαριστο να κάθεσαι με καλο ποτο και καλη συντροφια.
Χαιρομαι.
- Να μην σας ενοχλω. - Απο τι;
- Ξερω οτι εχετε πραγματα να κάνετε. - Τι εννοείς;
Πακετάρισμα, πραγματα της τελευταιας στιγμης.
Φεύγετε για το Κονέκτικατ σημερα, ετσι;
- Ναί, αλλα ειμαστε ετοιμοι. - Ω, Κι'ολας.
Ολα εκτος απο εναν καλεμένο, που πρεπει να ξεφορτωθείτε.
Λοιπον φευγω μολις... ε...
μολις τελειωσω το ποτο.
Μην βιαζεσαι, Ρούπερτ.
Ευχαριστώ. Θα... ηθελα να μεινω λιγο.
Ίσως να σας αποχαιρετησω.
Δεν μου αρεσει να φευγω απο τα πάρτυ,
ειδικα οταν η βραδυα ειναι τοσο περιεργα ερεθιστική,
η παραξενη, οπως η σημερινή.
Τι εννοείς, 'παράξενη';
Ειπα 'παράξενη,' Μπράντον;
Συχνα διαλεγεις λεξεις για τον ηχο τους και οχι για το νόημα.
Δεν ξερω τι ακριβως εννοούσα,
εκτός αν σκεφτόμουν τον Ντείβιντ.
- Τι είναι παράξενο με τον Ντείβιντ; - Που δεν εμφανιστικε.
Δεν φανταζεστε να του συνεβη πραγματικά κατι, ε;
- Τι να του συμβει; - Μπορει να τον χτυπησαν η να τον απήγαγαν.
- Με το φώς του ηλιου; - Σωστα, ξεχασα.
Ναί, πρεπει να ειχε ηλιο οταν συνέβη.
Οταν, ε... συνεβη τι;
Οταν συνεβη οτιδήποτε στον Ντείβιντ.
Τίποτα, μαλλον.
Παρ 'ολα αυτα... που είναι;
- Ποια είναι η δική σου θεωρία; - Η δική μου;
Σκεφτόμουν την θεωρια της Τζάνετ.
- Ω; Δεν ηξερα οτι είχε. - Την ξέρεις.
Ακουσα κατα λάθος την Τζάνετ.
Πιστευει οτι απήγαγες τον Ντείβιντ, η εκανες κατι για να μην ερθει.
Δεν με ενδιαφερουν οι παράτες της Τζάνετ, αλλα με εκπλησσεις, Ρούπερτ.
Πιστευεις οτι εγω, ε... 'απηγαγα' τον Ντείβιντ;
Ειναι το ειδος της αταξίας που κανετε συχνα στο σχολείο,
για την εμπειρια, την εξαψη, τον κινδυνο.
Θα ηταν πιο δυσκολο ομως να γινει τωρα, δεν νομίζεις;
- A, θα βρησκατε τροπο. - Πώς;
Εννοω αν ησουν εγώ.
Πως θα εβγαζες τον Ντείβιντ απο την μέση;
Εισαι πιο καλος σ'αυτα απο οτι εγω.
Τι θα εκανες στη θεση μου;
Αν ηθελα να ξεφορτωθω τον Ντείβιντ,
θα τον καλουσα για ενα ποτο στο κλαμπ η καποιο ησυχο μπάρ.
η πιο καλα, εδω.
- Ετσι δεν θα μας εβλεπε κανεις μαζι. - Πολυ καλο. Χωρις μαρτυρες;
- Ναί, σωστα. - Και μετά;
Λοιπόν...
Λοιπόν, για να δούμε.
Την καταλληλη στιγμη, ο Ντείβιντ θα εφτανε.
Θα πηγαινα αργα απο το δωματιο στο χωλ.
Θα τον χαιρετουσα, θα του ελεγα οτι φαινεται μια χαρα και τετοια,
και, θα... επαιρνα το καπέλο του.
Μετα θα τον εφερνα εδω,
θα κουβεντιαζαμε για να χαλαρωσει,
ισως του προσφερα και ενα ποτό,
- τοτε θα καθοταν. - Ναι;
Θα προσπαθουσα να τα κανω ολα ευχαριστα, καταλαβαινεις;
Ο Φίλιπ πιθανον να επαιζε πιάνο.
Αν θυμαμαι καλά, ο Ντείβιντ ηταν αρκετα δυνατός.
Θα επρεπε να εξουδετερωθεί.
Ετσι, θα πηγαινα πισω απο την καρεκλα και θα τον χτυπουσα με κατι.
Το σωμα του θα επεφτε στο πάτωμα.
Και που θα τον εβαζες;
Λοιπόν, ε...
Λοιπόν, για να δουμε.
Λοιπόν, θα εβαζα τον Φίλιπ να με βοηθησει να τον βγαλω εξω,
απο τις σκάλες, και να τον βάλουμε στο αυτοκίνητο.
- Θα σε εβλεπαν. - Τι;
Μα, μονος σου είπες οτι αν εγινε κάτι,
πρεπει να εγινε στο φως της ημέρας.
Ω, σωστα. Το ξέχασα.
Θα πρεπε να βρω καπου να το κρυψω μεχρι να νυχτωσει.
Ναί, αλλα που, Ρούπερτ;
Ναί.
Ναί, που;
- Η Γάτα με το Ποντίκι! Η Γάτα με το Ποντίκι! - Φίλιπ!
- Ποιος ειναι η γάτα και ποιός το ποντίκι; - Αρκετά με αυτό.
- Κοιτα τη δουλειά σου. - Αρκετά, Φίλιπ!
Σου ειπα να κοιτας τη δουλειά σου!
Δεν ειναι δουλειά μου. Δεν ειμαι κηδεμόνας του.
Στην κατασταση του ομως,
δεν βλέπω το λογο να μεινεις αλλο, Ρούπερτ.
Εκτος...
αν ηρθες να βρεις τιποτα αλλο εκτος απο την θηκη σου.
Εννοεις, για παραδειγμα, αν πραγματι ξεφορτωθηκατε τον Ντείβιντ;
- Ναί, αυτο εννοω. - Ω, εισαι ρομαντικός σαν την Τζάνετ.
Ουτε για ενα λεπτο δε σκεφτηκα οτι απαγάγατε τον Ντείβιντ.
Παραδεχομαι οτι η Τζάνετ μου εβαλε την ιδεα, αλλα δε θα το ανέφερα,
αν δεν εβλεπα οτι φοβασαι την ανακαλυψη αυτού στην τσεπη σου.
- Ορίστε; - Αυτο ειναι οπλο, ετσι;
Αυτο κεντρισε τις υποψιες μου περισσοτερο απο ολα.
Και για την αληθεια, με φοβιζει λιγο.
Χιλια συγνωμη, Ρούπερτ. Δεν σε αδικω, μα,... Λοιπόν, οριστε.
Ηρέμησε. Πρεπει να το πάρω μαζι μου.
Εχουν γινει ληστειες, και η μητερα μου ειναι λιγο ανησυχη.
- Ε, τελειωσες, Φίλιπ; - Εντάξει.
Ακουσες τι ειπε ο Ρούπερτ για το οπλο;
Νομιζε οτι...
Παραξενο πως μπορεις να μετατρεψεις απλα γεγονοτα σε φαντασιωσεις, ετσι;
- Ολοι το κανουμε, ετσι, Φίλιπ; - Βεβαια.
Ιδιαιτερα μετα απο μερικα ποτά. Πως ειναι το δικο σου, Ρούπερτ;
Μαλλον θα φύγω.
Φίλιπ, θα αισθανθεις καλυτερα μολις βγεις στον φρεσκο αέρα.
Δεν θα εχει κινηση και θα φτασουμε γρηγορα.
Ειναι ωραια νυχτα και θα οδηγησετε με καλο καιρο.
Σχεδον ευχομαι να ερχομουν μαζι σας. Θα ηταν συναρπαστικό.
Παντα ειναι συναρπαστικη η οδηγηση τη νυχτα,
αλλα με σενα και το Φίλιπ...
θα ηταν ενα επιπλεον στοιχειο... αγωνίας.
Ειχες δικιο, Φίλιπ.
Τα βιβλία ηταν αδεξια δεμενα.
- Το πήρε. Το πήρε! - Φίλιπ.
Ξέρει. Ξέρει. Ξέρει.
- Εντάξει, ηρεμα. θα το αναλαβω εγω. - Οχι.
Ας σε σκοτωσω οπως και αυτόν - Συντομότερα.
Αυτο ηθελες, να το μάθει και καποιος αλλος.
Καποιος να επαινεσει την ευφυια σου, οπως στο σχολείο.
Σου ειπα πως θα μας ξεσκεπαζε, αλλα εσυ τον ηθελες εδω.
- Τωρα τελειώσαμε! - Σκάσε!
Με πιεσες να το κανω και σας μισω και τους δυο. Εγω -
- Ηλιθιε μεθυστακα! Συγνώμη, Ρούπερτ. - Ειναι εντάξει.
Ειναι εντάξει. αν θες να σκοτωσεις, δεν αστοχεις, οχι απο τοσο κοντα.
Φυσικά δεν ηθελε να σε σκοτώσει.
Δεν ηξερε ουτε τι εκανε, ουτε τι ελεγε.
Δεν ηθελα να το μαθει κανεις, αλλα γινεται αλκοολικός, Ρούπερτ -
Μπράντον, πας πιο πέρα, σε παρακαλω;
Ειναι μεθυσμένος, Ρούπερτ.
Δεν παιρνεις στα σοβαρα τις εφιαλτικές του ιδέες, ετσι;
Μπράντον. Μπράντον, κουραστικα.
Και κατα μια εννοια, τρομαγμένος.
- Αλλα δεν θα κανω τα στραβα μάτια. - Τι θα κάνεις;
Δεν θελω, αλλα θα κοιταξω μεσα στο μπαούλο.
- Τρελλαθηκες; - Το ελπίζω.
- Με ολη μου την καρδια το ελπιζω. - Δεν εχεις καμια δουλεια, Ρούπερτ.
- Πρέπει. - Μη.
- Πρεπει να δω μεσα στο μπαουλο. - Εντάξει!
Οριστε κοιτα.
Ελπιζω να σου αρεσει το θεαμα.
Ω, Οχι. Όχι!
- Ρούπερτ - - Δεν πιστευα οτι ειναι αληθεια.
- Ρούπερτ, σε παρακαλω - - Τι με παρακαλάς;
Ακουσε με. Να σου εξηγησω.
Να εξηγησεις; Μπορεις να το εξηγησεις αυτό;
- Ναί, σε σενα, γιατι θα καταλάβεις. - Θα καταλάβω;
Ρούπερτ, θυμασαι την συζητηση που ειχαμε πριν με τον Κο Κέντλεϋ;
Θυμασαι που ειπαμε, 'οι ζωες των κατωτερων οντων ειναι ασημαντες';
Θυμασαι που ειπαμε, παντα λεγαμε, εσυ και εγω,
οτι οι ηθικοι φραγμοι του καλου και του κακου, του λαθος και του σωστου
δεν υφιστανται για τους διανοητικα ανώτερους.
- Θυμάσαι, Ρούπερτ; - Ναί, Θυμάμαι.
Αυτο ακριβώς καναμε. Εγω και ο Φίλιπ αυτο καναμε.
Αυτος και εγω ζησαμε οτι ειχαμε συζητησει.
Ηξερα οτι θα καταλαβεις, γιατι, δεν το βλεπεις, πρεπει.
Μπράντον -
Μπράντον, εως αυτή τη στιγμή,
αυτος ο κοσμος και οι ανθρωποι του
ηταν παντα σκοτεινοι και ακατανοητοι για μενα.
προσπαθησα να λειτουργησω με την λογικη
και την ανώτερη διανόηση.
Και μου πέταξες τα λογια μου στα μουτρα μου, Μπράντον.
Ειχες και εσυ δικιο. Αν μη τι αλλο, πρεπει να υποστηριζει τις αποψεις του.
Αλλα εδωσες στα λογια μου νοημα που ουτε φανταζομουνα!
και προσπαθησες να τα διαστρεβλώσεις
σε μια ψυχρη, λογικη εξηγηση για τον φόνο σου!
Λοιπόν, δεν ηταν ποτε ετσι, Μπράντον,
και δεν μπορεις να τα κάνεις ετσι.
Πρεπει να υπηρχε κατι μεσα σου απο την αρχη
για να κανεις κατι τετοιο,
αλλα παντα υπηρχε κατι μεσα μου
που δεν με αφηνε εμενα,
ουτε να συμβαλλω σε αυτο. - Τι εννοείς;
Εννοω οτι σημερα με εκανες να ντρεπομαι για καθε θεωρια μου
για ανωτερα η κατωτερα οντα.
Αλλα σ'ευχαριστώ για την ντροπη,
Γιατι ξερω οτι ο καθενας ειναι ξεχωριστος ανθρωπος, Μπράντον,
με το δικαιωμα να ζει, να δουλευει και να σκεφτεται σαν ατομο,
αλλα με υποχρεωσεις στην κοινωνια που ζουμε.
Με ποιο δικαιωμα τολμας να λές
οτι υπαρχουν λιγοι ανώτεροι στους οποιους ανήκεις;
Με ποιο δικαιωμα τολμας να αποφασιζεις
οτι αυτο το παιδι ειναι κατωτερο και ετσι πρεπει να πεθανει;
Νομισες οτι εισαι ο Θεος, Μπράντον;
Αυτό σκέφτηκες οταν τον στραγγαλισες;
Αυτό σκέφτηκες οταν σερβιρες πάνω στον τάφο του;
Δεν ξέρω τι σκέφτηκες, ξερω όμως τι έκανες.
Δολοφόνησες!
Στραγγάλησες εναν συνανθρωπό σου!
Που μπορουσε να ζησει και να αγαπησει οπως ποτε δεν θα μπορουσες.
- Και ποτε δεν θα μπορέσει πια. - Τι κάνεις;
Η κοινωνια θα το κάνει. Δεν ξερω τι. Μπορω να μαντεψω.
Και θα βοηθησω. θα πεθάνεις, Μπράντον, και οι δυο σας!
Θα πεθάνετε.
Καποιος πυροβολησε!
Καποιος να καλεσει την αστυνομία.
Ακουσατε πυροβολισμους;
Να καλεσουμε ενα περιπολικο. Να χρησιμοποιησω το τηλέφωνο;
Δεν παω πανω. Μπορει να ειναι κανενας τρελλος!
Ερχεται το περιπολικό.
Ερχονται.